Metody otrzymywania kryształów syntetycznych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Metody otrzymywania kryształów syntetycznych - zbiór metod prowadzących do otrzymywania mniej lub bardziej doskonałych kryształów.

Metody te zaczęto rozwijać w XIX wieku. W XX wieku opanowano techniki otrzymywania materiałów syntetycznych o takiej jakości, że często przewyższają właściwościami najwyższej jakości materiały naturalne.

Syntetyczne materiały gemmologiczne można podzielić na:

Podział metod[edytuj | edytuj kod]

Większość technologii otrzymywania materiałów syntetycznych skierowana jest na produkcję materiałów monokrystalicznych.

Metody:

Otrzymywanie kryształów w warunkach wysokiego ciśnienia i temperatury[edytuj | edytuj kod]

W warunkach podwyższonego ciśnienia i odpowiednio zwiększonej temperatury można wywołać proces rekrystalizacji niemal dowolnego materiału zdolnego do krystalizacji.

Urządzenie do krystalizacji w tych warunkach ma formę prasy składającej się zwykle z kilku przeciwstawnych trzpieni zaciskających się współśrodkowo. Obszar największych ciśnień jest ogrzewany elektrycznie. W prasach tego typu można osiągnąć ciśnienie rzędu 100 000 atmosfer w temperaturach rzędu kilku tysięcy stopni Celsjusza. Takie warunki mogą być podtrzymywane długi czas.

W procesie rekrystalizacji można stosować też mineralizatory (substancje o własnościach katalitycznych – spełniają one funkcje topnika tworzącego roztwór z krystalizowaną substancją).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]