Metody portfelowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Metody portfelowe – zbiór narzędzi umożliwiających dokonanie oceny różnych możliwości działania oraz określenie przyszłej pozycji przedsiębiorstwa. Przedstawiają one w sposób graficzny w przestrzeni dwuwymiarowej przewidywane rezultaty wzajemnego oddziaływania na siebie czynników kontrolowanych i niekontrolowanych przez firmę. Czynniki kontrolowane są z reguły prezentowane na osi odciętych a czynniki niekontrolowane na osi rzędnych. Relacje między tymi czynnikami w układzie współrzędnych tworzą tzw. macierz strategiczną (strategic matrix). Jest to siatka umożliwiająca ocenę pozycji różnych dziedzin działalności przedsiębiorstwa według dwóch zmiennych. Metody portfelowe stwarzają możliwości dość dokładnej oceny sytuacji konkurencyjnej przedsiębiorstwa w różnych segmentach rynku. Są one uniwersalnym i użytecznym sposobem analizy możliwości rozwojowych przedsiębiorstwa, a także stanowią ważny instrument planowania strategicznego. Dzięki nim przedsiębiorstwa mogą ustalić, z którymi towarami (domenami) mogą wiązać większe nadzieje na zbyt w przyszłości, a które powinny być wycofane z ich asortymentu. Wybór taki zależy od pozycji rynkowej przedsiębiorstwa.

Wybrane metody[edytuj | edytuj kod]

Do najbardziej znanych i praktycznie stosowanych metod portfelowych można zaliczyć:

  • macierz wzrostu udziału w rynku zwaną macierzą BCG
  • macierz siły konkurencji i atrakcyjności branży General Electric (matryca wieloczynnościowego portfela - multifactor portfolio matrix)
  • macierz oceny rynku ADL - (Arthura D. Little)
  • macierz atrakcyjności rynkowej (macierz Shella)
  • macierz atrakcyjności branżowej (macierz Mc Kinseya)
  • macierz cyklu życia produktu (Charlesa W. Hofera)