Mewa japońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mewa japońska
Larus crassirostris[1]
Vieillot, 1818
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Parvordo Larida
Nadrodzina Laroidea
Rodzina mewowate
Podrodzina mewy
Rodzaj Larus
Gatunek mewa japońska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Mewa japońska (Larus crassirostris) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny mewowatych (Laridae). Występuje w południowo-wschodniej Rosji, Japonii, Korei i wschodnich Chinach. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy gatunek opisał Louis Jean Pierre Vieillot w 1818 na podstawie holotypu z Nagasaki. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Larus crassirostris[3]. Obecnie (2020) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny podtrzymuję tę nazwę. Uznaje mewę japońską za gatunek monotypowy[4]. Jej pokrewieństwo z poszczególnymi gatunkami rodzaju Larus jest niejasne[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 43–51 cm, rozpiętość skrzydeł 126–128 cm, masa ciała 436–640 g[3]. Długość skrzydła samca: 365−396 mm, samicy: 352–385 mm. U osobników dorosłych wierzch ciała szaroczarny, skrzydła z czarnymi końcówkami. Na ogonie dostrzec można czarny pas, podobny jak u mew pręgosternych (Larus belcheri), występujących w Ameryce Południowej. Spód ciała, pokrywy białe. Dziób żółty z czarnym paskiem przed końcem i czerwonym końcem. Tęczówki jasne, nogi żółte[5].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Mewy japońskie zamieszkują południowo-wschodnią Rosję (Wyspy Kurylskie, Sachalin, wyspa Moneron, Wyspa Popowa, Zatoka Piotra Wielkiego), Japonię, Koreę i wschodnie Chiny (Szantung, Zhejiang, Fujian). W zimie zamieszkują większy teren, pojawiając się na obszarze od południowych do północnych Chin[3].

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Mewy japońskie zasiedlają wybrzeża, zatoki i estuaria. Gniazdują na piaszczystych lub kamienistych wybrzeżach, klifach i skalistych wysepkach. Skład pokarmu zmienia się lokalnie i w poszczególnych latach; mewy te żywią się małymi rybami, skorupiakami, owadami i odpadkami; zjadają również mięczaki i wieloszczety. Na Syberii okres składania jaj przypada na maj i czerwiec[3]. Zniesienie liczy 2−3 jaja[6].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje mewę japońską za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku (stan w 2017). BirdLife International ocenia trend populacji jako stabilny[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Larus crassirostris, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Larus crassirostris, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  3. a b c d e Burger, J., Gochfeld, M., Kirwan, G.M. & Garcia, E.F.J.: Black-tailed Gull (Larus crassirostris). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2017. [dostęp 25 lutego 2017].
  4. P. Rasmussen, D. Donsker (red.): Noddies, gulls, terns, auks (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-01-30].
  5. Klaus Malling Olsen: Gulls of Europe, Asia and North America. Bloomsbury Publishing, 2010. ISBN 978-1-4081-3528-0.
  6. Yasuaki Niizuma, Masaoki Takagi, Mayu Senda, Michiyo Chochi and Yutaka Watanuki. Incubation capacity limits maximum clutch size in black-tailed gulls Larus crassirostris. „Journal of Avian Biology”. 36, s. 421–427, 2005. DOI: 10.1111/j.0908-8857.2005.03252.x. 
  7. Black-tailed Gull Larus crassirostris. BirdLife International. [dostęp 25 lutego 2017].