Mewa modrodzioba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mewa modrodzioba
Pagophila eburnea[1]
(Phipps, 1774)
Mewa modrodzioba
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Parvordo Larida
Nadrodzina Laroidea
Rodzina mewowate
Podrodzina mewy
Rodzaj Pagophila[2]
Kaup, 1829
Gatunek mewa modrodzioba
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 NT pl.svg

Mewa modrodzioba[4], mewa czarnonoga, mewa biała[5] (Pagophila eburnea) – gatunek dużego ptaka wędrownego z rodziny mewowatcyh (Laridae), zamieszkujący północne wybrzeża Eurazji i Ameryki Północnej, gnieździ się na Grenlandii, Ziemi Baffina, Wyspach Królowej Elżbiety, Svalbardzie, Ziemi Franciszka Józefa, Nowej Ziemi oraz innych wybrzeżach. Do Polski zalatuje sporadycznie zimą.

Cechy gatunku 
Obie płci podobne. Niemal w całości białe, niekiedy na piersi widoczny różowy nalot. Dziób zielonkawy z czerwonym końcem, nogi ciemne. Osobniki młodociane ciemnocętkowane, plamy najgęstsze na głowie.
Wymiary średnie 
długość ciała ok. 44–48  rozpiętość skrzydeł 106–118 cm; masa ciała 520–700 g[6]
Biotop 
Pokryte lodem pływającym i pakiem obszary morza. Gnieździ się na skalistych lub kamienistych wybrzeżach. Gniazdo zbudowane z mchów, porostów, wodorostów i innego dostępnego materiału.
Gniazdo 
Na płaskim skalnym lub kamienistym wybrzeżu, często w pobliżu śniegu. Tworzy luźne kolonie.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając zazwyczaj 1 do 3 cielistych, cętkowanych jaj.
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres około 25 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta pierzą się w wieku około 11 dni, a po 3 tygodniach są samodzielne.
Pożywienie 
Drobne zwierzęta, padlina, kał fok i niedźwiedzi polarnych.
Ochrona 
W Polsce objęta ścisłą ochroną gatunkową[7].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Pagophila eburnea, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Pagophila. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 27 stycznia 2011]
  3. BirdLife International 2012. Pagophila eburnea. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2016-1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-10-18]
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Larinae Rafinesque, 1815 - mewy (wersja: 2016-08-07). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-10-18].
  5. P. Busse (red.), Z. Czarnecki, A. Dyrcz, M. Gromadzki, R. Hołyński, A. Kowalska-Dyrcz, J. Machalska, S. Manikowski, B. Olech: Ptaki. T. I. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1990, s. 342, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0563-0.
  6. J. Burger, M. Gochfeld, E.F.J. Garcia: Ivory Gull (Pagophila eburnea). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-10-18]. (ang.)
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1348)