Mewa modrodzioba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mewa modrodzioba
Pagophila eburnea[1]
(Phipps, 1774)
Mewa modrodzioba
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Infragromada neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Parvordo Larida
Nadrodzina Laroidea
Rodzina mewowate
Podrodzina mewy
Rodzaj Pagophila[2]
Kaup, 1829
Gatunek mewa modrodzioba
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mewa modrodzioba, mewa czarnonoga, mewa biała (Pagophila eburnea) – gatunek dużego ptaka wędrownego z rodziny mewowatcyh (Laridae), zamieszkujący północne wybrzeża Eurazji i Ameryki Północnej, gnieździ się na Grenlandii, Ziemi Baffina, Wyspach Królowej Elżbiety, Svalbardzie, Ziemi Franciszka Józefa, Nowej Ziemi oraz innych wybrzeżach. Do Polski zalatuje sporadycznie zimą.

Cechy gatunku 
Obie płci podobne. Niemal w całości białe, niekiedy na piersi widoczny różowy nalot. Dziób zielonkawy z czerwonym końcem, nogi ciemne. Osobniki młodociane ciemnocętkowane, plamy najgęstsze na głowie.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 40-43 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 94-120 cm
waga ok. 445-690 g
Biotop 
Pokryte lodem pływającym i pakiem obszary morza. Gnieździ się na skalistych lub kamienistych wybrzeżach. Gniazdo zbudowane z mchów, porostów, wodorostów i innego dostępnego materiału.
Gniazdo 
Na płaskim skalnym lub kamienistym wybrzeżu, często w pobliżu śniegu. Tworzy luźne kolonie.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając zazwyczaj 1 do 3 cielistych, cętkowanych jaj.
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres około 25 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta pierzą się w wieku około 11 dni, a po 3 tygodniach są samodzielne.
Pożywienie 
Drobne zwierzęta, padlina, kał fok i niedźwiedzi polarnych.
Ochrona 
Gatunek chroniony.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pagophila eburnea w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Pagophila. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 27 stycznia 2011]
  3. Pagophila eburnea. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)