Mięśnie podgnykowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mięśnie podgnykowe (wyróżnione)

Mięśnie podgnykowe (łac. musculi infrahyoidei) – cztery parzyste mięśnie ciała ludzkiego zaliczane do grupy środkowej mięśni szyi. Znajdują się na szyi poniżej kości gnykowej. Ich przyczepy znajdują się m.in. na mostku i łopatce. Mięśnie te w większości zmierzają do kości gnykowej, którą ustalają i obniżają. Oprócz tego czepiają się też chrząstek krtani.

Zaliczają się do nich:

Wszystkie z wymienionych mięśni są ukrwione przez tętnice tarczowe górne i dolne.

Mięsień tarczowo-gnykowy jest unerwiony przez włókna nerwów C1–C2 splotu szyjnego, przebiegające drogą nerwu podjęzykowego, a pozostałe przez włókna nerwów C1–C3 dochodzące drogą pętli szyjnej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jerzy Walocha (red.), Anatomia prawidłowa człowieka. Szyja i głowa, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2013, s. 25, ISBN 978-83-233-3581-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.