Międzynarodowa Konferencja Południkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Międzynarodowa Konferencja Południkowa
Ilustracja
Data 1884
Miejsce Waszyngton

Międzynarodowa Konferencja Południkowa (International Meridan Conference) – konferencja zorganizowana w Waszyngtonie w 1884 roku, której zadaniem było ustalenie południka zerowego i czasu uniwersalnego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie XIX wieku w związku z rozwojem kolei i żeglugi morskiej problemem stał się brak ujednoliconego sposobu wyznaczania długości geograficznej. 1 października 1884 roku w Waszyngtonie została zorganizowana Międzynarodowa Konferencja Południkowa na którą zaproszono przedstawicieli 25 ówczesnych niepodległych państw. Delegacje zaprosił prezydent USA Chester Alan Arthur[1].

22 października 1884 roku został podpisany akt końcowy, który zawierał następujące rezolucje[2]:

  • konieczne jest przyjęcie pojedynczego głównego południka dla wszystkich narodów, zamiast wielości początkowych południków, które obecnie istnieją – zatwierdzony jednomyślnie
  • zaproponowano rządom, aby południkiem zerowym był południk przechodzący przez obserwatorium w Greenwich – rezolucję poparły 22 państwa, wstrzymała się Dominikana, a przeciw była Francja i Brazylia
  • zaproponowano, aby długość geograficzną liczyć w dwóch kierunkach do 180° od południka Greenwich. Długość geograficzna wschodnia miała być oznaczana jako dodatnia, a zachodnia jako ujemna – rezolucję poparło ją 14 delegacji, przeciw były Włochy, Szwecja, Holandia, Szwajcaria i Hiszpania, wstrzymały się: Austro-Węgry, Niemcy, Brazylia, Dominikana, Francja i Turcja.
  • zaproponowano przyjęcie uniwersalnego dnia dla wszystkich państw
  • dzień uniwersalny ma być średnim dniem słonecznym; ma rozpocząć się dla całego świata w momencie średniej północy początkowego południka, zbiegającej się z początkiem dnia cywilnego i daty tego południka oraz liczyć się od zera do dwudziestu czterech godzin.
  • konferencja wyraziła nadzieję, że tak szybko, jak to będzie możliwe, astronomiczne i morskie dni będą zaczynać się o północy.
  • konferencja wyraziła nadzieję, że badania techniczne mające na celu uregulowanie i rozszerzenie zastosowania systemu dziesiętnego do podziału przestrzeni kątowej i czasu zostaną wznowione[3]

Uczestnicy[edytuj | edytuj kod]

Do udziału w Konferencji zaproszono:

Austro-Węgry: Baron Ignatz von Schaeffer, Brazylia: Luís Cruls (dyrektor Obserwatorium w Rio de Janeria), Kolumbia: komandor S. R. Franklin, Kostaryka: Juan Francisco Echeverria, Francja: A. Lefaivre (konsul) Pierre Janssen (dyrektor obserwatorium w Paryżu), Niemcy: Baron H. von Alvensleben, Wielka Brytania: kapitan Sir Frederick John Owen Evans, prof. John Couch Adams (dyrektor Obsrwatorium Cambridge) Lieutenant-general Richard Strachey, Sandford Fleming, Gwatemala: Miles Rock, Hawaje: William DeWitt Alexander, Luther Aholo, Włochy: Albert de Foresta, Japonia: profesor Kikuchi Dairoku, Meksyk: Leandro Fernandez(inżynier), Angel Anguiano (dyrektor Obserwatorium w Meksyku), Paragwaj: kapitan John Stewart (konsul), Rosja: Karl von Struve, major-generał Hieronim Stebnicki, J. de Kologrivoff, San Domingo: M. de J. Galvan, Salwador: Antonio Batres, Hiszpania: Juan Valera, Emilio Ruiz del Arbol, Juan Pastorin, Szwecja: Carl Lewenhaupt, Szwajcaria: Emil Frey, Stany Zjednoczone: Christopher Raymond Perry Rodgers, Lewis Morris Rutherfurd, W. F. Allen, William Thomas Sampson, profesor Cleveland Abbe Wenezuela: A. M. Soteldo, Chile: Francisco Vidal Gormaz, Alavaro Bianchi Tupper, Dania: Carl Steen Andersen de Bille (konsul generalny), Liberia: William Coppinger (konsul generalny), Holandia: G. de Weckherlin, Turcja: Rustem Effendi[4].

Na konferencję przyjechało 35 delegatów z 21 krajów. Jedynym Polakiem w tym gronie był Hieronim Stebnicki – członek 3 osobowej delegacji z Rosji[5].

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Rezolucje podjęte podczas Konferencji były jedynie propozycjami dla rządów poszczególnych państw, których zadaniem było ich wdrożenie. Japonia w 1886 roku przyjęła południk Greenwich jako zerowy i ustaliła północ na dziewięć godzin przed czasem Greenwich na początku 1888 roku. Większość krajów europejskich przyjęło czas Greenwich w ciągu dziesięciu lat, natomiast Francuzi korzystali z czasu lokalnego do 1911 roku[6].  

Przypisy[edytuj | edytuj kod]