Międzynarodowa Organizacja Frankofonii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Międzynarodowa Organizacja Frankofonii
Organisation Internationale de la Francophonie
ilustracja
Flaga Międzynarodowej Organizacji Frankofonii
Flaga Międzynarodowej Organizacji Frankofonii
Mapa
Język roboczy francuski
Siedziba Paryż
Członkowie 56
+2 stowarzyszonych
+13 obserwatorów
sekretarz Michaëlle Jean
Utworzenie 1970

Międzynarodowa Organizacja Frankofonii, Frankofonia (fr. La Francophonie, z łac. Francus = 'Francuz' + gr. phone = 'głos, dźwięk') – termin utworzony w 1880 roku przez francuskiego geografa Onésime Reclus (brata Élisée Reclus), oznaczający wspólnotę ludzi i państw posługujących się językiem francuskim. Obecnie jest to międzynarodowa organizacja skupiająca rządy krajów francuskojęzycznych. Tylko w kilku z tych krajów francuski spełnia rolę pierwszoplanową, w pozostałych odgrywa już pomniejszą rolę.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Inspiracją dla utworzenia wspólnoty frankofońskiej była Brytyjska Wspólnota Narodów (The Commonwealth of Nations). W 1970 roku dwa byłe państwa kolonizatorskie Francja i Belgia oraz bogatsze kraje francuskojęzyczne na czele z Kanadą i Szwajcarią stworzyły forum współpracy i pomocy biedniejszym krajom. Jednak w przeciwieństwie do Commonwealthu, którego głównym celem jest podtrzymywanie demokracji oraz promowanie praw człowieka wśród swoich członków, Frankofonia skupia swoją działalność na promocji języka i kultury francuskiej.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Organizacja Frankofonii posiada status obserwatora na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ.

Szczyty[edytuj | edytuj kod]

Szczyty frankofońskie odbywają się co dwa lata, w czasie których przedstawiciele krajów członkowskich dyskutują nad celami i strategią rozwoju organizacji.

Dotychczasowe szczyty:

Konferencje ministerialne[edytuj | edytuj kod]

Każdego roku ministrowie do spraw frankofonii, względnie ministrowie spraw zagranicznych, z krajów członkowskich spotykają się, by przygotować kolejne szczyty organizacji oraz by wprowadzić w życie podjęte wcześniej postanowienia.

Stała Rada Frankofonii[edytuj | edytuj kod]

Stała Rada Frankofonii składa się z ambasadorów Frankofonii z krajów członkowskich. Podobnie jak konferencje ministerialne ich głównym celem jest przygotowanie do szczytów frankofońskich oraz wprowadzenie decyzji na nich podjętych.

Członkowie według kontynentów[edytuj | edytuj kod]

Członkowie Frankofonii

Europa[edytuj | edytuj kod]

Ameryka Północna[edytuj | edytuj kod]

Afryka[edytuj | edytuj kod]

Azja[edytuj | edytuj kod]

Australia i Oceania[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska Frankofońskie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Igrzyska frankofońskie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Agnieszka Włoczewska, Mały leksykon pojęć i terminów frankofońskich, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 2012; ​ISBN 978-83-7431-318-6

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]