Międzynarodowa Unia Pięcioboju Nowoczesnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Międzynarodowa Unia Pięcioboju Nowoczesnego
Union Internationale de Pentathlon Moderne
Siedziba Monako
Członkowie 115 federacji narodowych
Prezydent Dr. h.c Klaus Schormann
Utworzenie 13 sierpnia 1948
Strona internetowa

Międzynarodowa Unia Pięcioboju Nowoczesnego (fr. Union Internationale de Pentathlon Moderne; ang. International Modern Pentathlon Union) – międzynarodowa federacja organizująca zawody w pięcioboju nowoczesnym i pięciu innych dyscyplin. Została założona 13 sierpnia 1948 roku. Od 1997 roku siedziba mieści się w Monako.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pięciobój (składający się z biegu na długość stadionu, skakaniu, rzucaniu włócznią i dyskiem oraz zapasów) po raz pierwszy został przedstawiony na 18. igrzyskach olimpijskich w 708 r. p.n.e. Zwycięzcę w tej dyscyplinie nazywano „Victor Ludorum“. Francuski baron Pierre de Coubertin starał się od 1909 roku przywrócić pięciobój do igrzysk. Na 14. sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego podjęto decyzję o włączeniu do programu nowożytnych igrzysk olimpijskich[1].

Pięciobój nowoczesny zadebiutował na 5. igrzyskach olimpijskich w 1912 roku w Sztokholmie, obejmując obecnie rozgrywane dyscypliny (strzelanie z pistoletu, szermierkę, pływanie, jazdy konnej i biegania). Pierre de Coubertin był przekonany, że pięciobój nowoczesny kształtuje ludzi pod względem fizycznym i moralnym. Byli to idealni sportowcy. Wymagało to od zawodnika dużo odwagi, koordynacji, sprawności fizycznej, samodyscypliny i elastyczności[1].

Połączenie tych umiejętności pozwala na rywalizację w trzech lub czterech igrzyskach. Dzieje się tak, ponieważ czas pływania i biegu w dużej mierze zależy od doświadczenia i techniki. Najstarszym złotym medalistą igrzysk został Paweł Ledniow w 1980 roku, który miał 38 lat, najmłodszy zaś – Anatolij Starostin miał 20 lat[1].

Zarząd[edytuj | edytuj kod]

Zarząd UIPM składa się 21 osób[2].

Federacje[edytuj | edytuj kod]

UIPM jest zrzeszona ze 115 federacjami narodowymi[3].

Afryka
Ameryka Południowa
Ameryka Północna i Karaiby
Azja
Europa
Oceania

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c History (ang.). [dostęp 2018-12-06].
  2. Executive Board (ang.). [dostęp 2018-12-06].
  3. Member Federations (ang.). [dostęp 2018-12-06].