Międzynarodowy Kongres Starokatolików

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Międzynarodowy Kongres Starokatolików (MKS) – wolne posiedzenie starokatolików, którego celem jest rozszerzanie współpracy między poszczególnymi członkami Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich. Kongres nie może podejmować wiążących decyzji. Jego zadaniem jest wzmacnianie więzi wewnątrz komunii starokatolickiej oraz dbanie o kontakty ekumeniczne. Pierwszy taki kongres odbył się w Monachium w 1871 r. – kolejne odbywają się co 4–5 lat.

Według statutów Międzynarodowego Kongresu Starokatolików na czele prezydium stowarzyszenia stoi osoba świecka, do jej zadań należy zwoływanie Kongresu co cztery lata i przygotowywanie go od strony programowo-treściowej. Zwyczajnym członkiem z prawem głosu może zostać każdy starokatolik, zaś członkiem nadzwyczajnym – każdy należący do jednego z Kościołów chrześcijańskich.

Dotychczas odbyło się 27. tego rodzaju Międzynarodowych Kongresów Starokatolików min. w Lucernie (1892), Wiedniu (1897, 1909, 1931, 1965, 1982), Utrechcie (1928), Genewie (1990), czy Pradze (2002). Ostatnie takie spotkanie zakończyło się 11 sierpnia 2006 r. we Fryburgu, wzięło w nim udział 400 osób z 24 krajów. Spotkanie odbyło się pod hasłem: "Nadzieja, która w nas żyje. Starokatolicy i anglikanie w Europie." Oprócz Kongresów od 1950 r. odbywają się co 1–2 lata Międzynarodowe Zjazdy Teologów Starokatolickich, których celem jest przyczynianie się do pogłębiania wspólnych podstaw wiary w konfrontacji ze współczesną teologią.

Obecnie z Polski w spotkaniach Międzynarodowego Kongresu Starokatolików biorą udział przedstawiciele Kościoła Polskokatolickiego w RP (członek Unii Utrechckiej) i Kościoła Starokatolickiego Mariawitów.