Mięsień policzkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mięsień policzkowy
Mięsień policzkowy

Mięsień policzkowy (łac. musculus buccinator) – mięsień wyrazowy (mimiczny) głowy człowieka, należący do grupy mięśni otoczenia szpary ust[1]. Służy do wydmuchiwania powietrza z przedsionka jamy ustnej, przyciska policzki do zębów, ale chroni błonę śluzową przed przygryzieniem, a także poszerza szparę ust. Nazywany jest też mięśniem trębaczy[1].

Mięsień policzkowy leży w ścianie policzka, między szczęką a żuchwą[1]. Przyczepia się na wyrostku zębodołowym szczęki, od pierwszego lub drugiego trzonowca do tyłu, do guza szczęki, następnie biegnie wzdłuż szwu skrzydłowo-żuchwowego, przechodzi na zewnętrzną powierzchnię żuchwy, na podstawę wyrostka zębodołowego, wzdłuż którego powraca do wysokości pierwszego lub drugiego trzonowca. Kończy się w błonie śluzowej warg i kącika ust. Linia przyczepu tego mięśnia ma kształt podkowy.

Mięsień policzkowy jest unerwiony przez gałęzie policzkowe ze splotu przyuszniczego nerwu twarzowego[1].

Na wysokości drugiego górnego trzonowca mięsień ten jest przebity przez przewód Stenona.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Adam Bochenek, Michał Reicher, Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, s. 769–771, ISBN 978-83-200-4323-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Bochenek, M. Reicher: Anatomia człowieka. tom II. PZWL, Warszawa 1989. ISBN 83-200-1556-1
  • W. Łasiński: Anatomia głowy dla stomatologów, PZWL, Warszawa 1974

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.