Mięta długolistna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mięta długolistna
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina jasnotowate
Rodzaj mięta
Gatunek mięta długolistna
Nazwa systematyczna
Mentha longifolia (L.) L.
Fl. Monsp. 19 1756[2]
Synonimy

Mentha sylvestris L.

Mięta długolistna (Mentha longifolia (L.) L.) – gatunek roślin należący do rodziny jasnotowatych (Lamiaceae). Występuje w stanie dzikim w Afryce, południowej i środkowej Europie, w Azji[3]. W Polsce jest pospolity na całym obszarze. Kenofit[4].

Pokój
Kwiatostany

Morfologia[edytuj]

Pokrój
Roślina wieloletnia o intensywnym zapachu. Osiąga 20-100 cm wysokości. Jest owłosiona włoskami prostymi, lub kędzierzawymii[5].
Łodyga
Wzniesiona, luźno lub gęsto owłosiona, u nasady z podziemnymi rozłogami[5].
Liście
Jajowato-lancetowate lub lancetowate, ostro zakończone, o długości (4)5-9(11) cm. Brzegi ząbkowane lub piłkowane. Na dolnej stronie, a u niektórych form także na górnej, są białawo, szarawo lub sinawo owłosione, bądź kutnerowate. Tylko dolne mają bardzo krótki ogonek, pozostałe są siedzące[5][4].
Kwiaty
Różowe lub czerwonawoliliowe w kłosokształtnych kwiatostanach, o długości od 3 do 10 cm. Podsadki lancetowatoszydlaste. Kielich 10-nerwowy, o nerwach zakrytych przez włoski. Ma długość 1,5-3 mm i szydlaste lub lancetowate ząbki. Podczas owocowania dzwonkowaty kielich jest górą przewężony. Korona bladoliliowa, różowa lub fioletowa, o długości 5 mm[5][4].
Owoc
Delikatnie kropkowane rozłupki, o nieco owłosionych szczytach[5].

Biologia i ekologia[edytuj]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do września. Siedlisko: wilgotne łąki, brzegi cieków wodnych, rowy, wilgotne pola i polne drogi[5]. Rośnie przede wszystkim na glebach zawierających wapń i azot. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ch/O/All. Agropyro-Rumicion crispi i Ass. Mentho longifoliae-Juncetum oraz gatunek charakterystyczny i wyróżniający dla Ass. Filipendulo-Menthetum longifoliae[6].

Zastosowanie[edytuj]

Na Bliskim Wschodzie mięta długolistna jest używana jako przyprawa lub do sporządzania herbaty[7].

Obecność w kulturze[edytuj]

  • W Ewangelii Mateusza jest fragment tekstu mówiący o obłudzie: „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy! Bo dajecie dziesięcinę z mięty, kopru i kminu, lecz pomijacie to, co ważniejsze jest w Prawie: sprawiedliwość, miłosierdzie i wiarę””. Wszyscy badacze roślin biblijnych są zgodni, że słowo mięta dotyczy tutaj mięty długolistnej, jest to bowiem najbardziej na Bliskim Wschodzie pospolity gatunek mięty i do dzisiaj jest używany[7].
  • Mięta jest jednym ze składników gorzkich ziół spożywanych przez Izraelitów podczas Pesach[7].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-31].
  2. The Plant List. [dostęp 2014-11-20].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-01-02].
  4. a b c Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  5. a b c d e f Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  6. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  7. a b c Zofia Włodarczyk: Rośliny biblijne. Leksykon. Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN, 2011. ISBN 978-83-89648-98-3.