Miłość własna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Miłość własnamiłość do samego siebie, kierowana pragnieniem własnego szczęścia. Często kojarzona z egoizmem, choć nie są to synonimy.

We współczesnej duchowości chrześcijańskiej podkreśla się, że miłość własna sama w sobie nie jest zła. Złe jest tylko nadmierne skupianie uwagi na sobie (egoizm, narcyzm).

Św. Augustyn podkreślał:

Kto nie umie kochać siebie, nie umie też kochać bliźniego[1]

Św. Tomasz z Akwinu pisał, że człowiek z natury został stworzony do ukochania wszelkiego dobra, włącznie ze swoim własnym. Miłość do samego siebie ubogaca się i doskonali poprzez bezinteresowną miłość do innych. Miłość jaką ktoś darzy drugą osobę, "wynika z miłości, jaką ma wobec samego siebie"[2].

Naturalna miłość do samego siebie to niezbędna i niezbywalna troska o zachowanie własnego istnienia i jego doskonały rozwój aż do osiągnięcia ostatecznego szczytu[3].

Miłość jest idealnym wzorcem dla rozwoju wszelkich osobowych możliwości, wśród których jest dążenie do bycia szczęśliwym i uszczęśliwiania innych[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Św. Augustyn, Sermo 368: w: PL 39, s. 1655
  2. Św. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, III, q. 28, a. 1, ad 6
  3. Tomas Melendo, Ocho lecciones sobre el amor humano, Rialp, Madrid 2002, s. 175
  4. Michel Esparza, Miłość i szacunek do samego siebie, s. 107. Promic, Warszawa 2012.