Miłuj, miła, miłuj wiernie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Miłuj, miła, miłuj wiernieincipit anonimowego polskiego wiersza o charakterze miłosnym, pochodzącego z XV wieku.

Utwór zapisano w 1472 roku na karcie tytułowej (1 recto) kodeksu prawniczego należącego do Mikołaja z Rogoźna. Obecnie manuskrypt przechowywany jest w Bibliotece Kórnickiej PAN (sygnatura 799). Pierwszą transliterację i transkrypcję ogłosił Wacław Aleksander Maciejowski (Dodatki do Piśmiennictwa polskiego) w 1852[1].

Wiersz zbudowany jest z 6 wersów. Według Macieja Włodarskiego wielokrotne powtórzenia rozkazu (oraz zaznaczenie konsekwencji nie wypełnienia go) mogą wskazywać na obrzędowy charakter utworu. Przypomina on również miłosne zaklęcie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Włodarski: Polska poezja świecka XV wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1997, s. 101. ISBN 83-04-04378-5.
  2. Maciej Włodarski: Wstęp. W: Polska poezja świecka XV wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1997, s. LXXXI. ISBN 83-04-04378-5.