Mi-34

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mi-34
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
 Rosja
Producent Arseniewskie Zakłady Lotnicze „Progress”
Konstruktor Biuro konstrukcyjne Michaiła Mila
Typ Śmigłowiec
Konstrukcja konstrukcja kompozytowa, podwozie stałe – płozy
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1986
Lata produkcji 1989 - 1994
Dane techniczne
Napęd 1 x 9 - cylindrowy silnik tłokowy Wedanajew M-14W26
Moc 323 KM (239 kW)
Wymiary
Średnica wirnika 10,01 m
Długość 11,42 m
Długość kadłuba 8,71 m
Szerokość kadłuba 1,42
Wysokość 2,75 m
Masa
Własna 800 kg
Startowa 1020 kg (normalna)
1250 kg (maksymalna)
Osiągi
Prędkość maks. 210 km/h
Prędkość przelotowa 180 km/h
Prędkość ekonomiczna 160 km/h
Pułap praktyczny 4500 m
Zasięg 450 km
Dane operacyjne
Liczba miejsc
1+3
Użytkownicy
 ZSRR / Rosja

Mi-34 (ros. Ми-34 oznaczenie NATO Hermit) – rosyjski lekki dwu- lub czteromiejscowy śmigłowiec treningowy, pasażerski i akrobacyjny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Śmigłowiec Mi-34 został zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Michaiła Mila w połowie lat osiemdziesiątych XX wieku, jako konstrukcja która miała zastąpić śmigłowiec Mi-1.

Prototyp śmigłowca Mi-34 został oblatany pod koniec 1986 roku i po przeprowadzeniu niezbędnych badań wprowadzono go w 1989 roku do produkcji seryjnej.

Przy budowie Mi-34 szeroko zastosowano kompozyty z włókna szklanego i węglowego. Po raz pierwszy w śmigłowcu produkowanym w ZSRR zastosowano podwozie płozowe.

Wersje śmigłowca[edytuj | edytuj kod]

  • Mi-34 – wersja podstawowa
  • Mi-34A – wersja z silnikiem turbinowym Allison
  • Mi-34C – wersja pasażerska z czterema miejscami dla pasażerów
  • Mi-34M – wersja z dwoma silnikami turbinowymi WAZ-430
  • Mi-34P – wersja policyjna
  • Mi-34W i Mi-34WAZ – wersje z dwoma silnikami turbinowymi WAZ-4265
  • Mi-34S – wersja z silnikiem tłokowym M-14W26W o mocy 325 KM
  • Mi-34UT – wersja treningowa, z dwoma miejscami wyposażonymi w urządzenia sterownicze

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Śmigłowiec ten został wprowadzony do lotnictwa ZSRR w miejsce śmigłowca Mi-1, jako śmigłowiec do szkolenia i treningowy.

Śmigłowiec również jest wykorzystywany w lotnictwie sportowym do akrobacji i jako lekki śmigłowiec pasażerski.

Śmigłowiec Mi-34 służy także w Siłach powietrznych Nigerii.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]