Miazga zęba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Budowa zęba

Miazga zęba (łac. pulpa dentis) – tkanka wypełniająca jamę zęba (komorę, kanały oraz kanały boczne i komorowo-ozębnowe). Jest to bogato unerwiona i unaczyniona, dojrzała tkanka łączna typu embrionalnego, podobna do tej występującej w pępowinie[1]. Niektórzy autorzy klasyfikują ją jako tkankę łączną galaretowatą niedojrzała[2]. Przez otwór anatomiczny, kanały boczne i komorowo-ozębnowe łączy się z przyzębiem[2].

Wraz z zębiną stanowi jedność strukturalno-funkcjonalną czyli endodontium.

W zależności od położenia wyróżnia się[3]:

  • Miazgę koronową (pulpa coronalis) - wypełnia komorę (cavum dentis)
  • Miazgę korzeniową (pulpa radicularis) - wypełnia kanał korzenia (canalis radicis dentis)

Miazga zębowa toleruje temperaturę w zakresie 25-42 °C[2].

Budowa histologiczna[edytuj | edytuj kod]

Morfologicznie można wyróżnić w niej kilka warstw[2]:

  • środkową część tworzy strefa bogatokomórkowa zawierająca komórki mezenchymatyczne oraz fibroblasty, tędy przebiegają wnikające przez otwór wierzchołkowy naczynia krwionośne i nerwy
  • ubogokomórkową warstwę, zwaną strefą Weila
  • leżące na obwodzie odontoblasty (komórki zębinotwórcze)
  • najbardziej zewnętrzna część to prazębina przylegająca od strony zewnętrznej do zębiny, a składająca się z siatki włókien kolagenowych.

Funkcje[edytuj | edytuj kod]

Miazga pełni przede wszystkim funkcję odżywczą – sieć naczyń krwionośnych zapewnia dostarczanie substancji odżywczych i tlenu do zęba i umożliwia ciągłą kontrolę zawartości substancji mineralnych oraz naprawę tkanek. Równie ważną funkcją jest funkcja czuciowa, tj. rejestruje ból bez względu na rodzaj bodźca i jego lokalizację. Miazga pełni również funkcję twórczo-odtwórczą, gdyż to dzięki komórkom miazgi zachodzi tworzenie zębiny podczas rozwoju i później ewentualna jej naprawa. Z tą funkcją wiąże się również funkcja obronna, polegająca na tworzeniu zębiny naprawczej, obronnej, sklerotycznej oraz na odpowiedzi wielu komórek odpornościowych[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Zabel (red.): Histologia: podręcznik dla studentów medycyny i stomatologii. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2000. ISBN 978-83-87944-61-2.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Bolesława Arabska-Przedpełska, Halina Pawlicka: Współczesna endodoncja w praktyce. Łódź: Bestom DENTOnet.pl, 2011, s. 11-12. ISBN 978-83-927915-6-0.
  3. Wiesław Łasiński: Anatomia głowy dla stomatologów. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1985, s. 119. ISBN 83-200-0797-6.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.