Michał (Kiedrow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał
Michał Kiedrow
biskup wrocławsko-szczeciński
Michał
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 23 września 1883
Jarańsk
Data śmierci 6 listopada 1951
biskup wrocławsko-szczeciński
Okres sprawowania 1948–1951
namiestnik monasteru św. Onufrego w Jabłecznej
Okres sprawowania 1947–1951
Wyznanie prawosławne
Kościół Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Inkardynacja Diecezja wrocławsko-szczecińska
Prezbiterat 1947
Sakra biskupia 25 czerwca 1948
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 czerwca 1948
Miejscowość Moskwa
Miejsce Sobór Objawienia Pańskiego
Konsekrator Aleksy I
Współkonsekratorzy Mikołaj (Jaruszewicz), Tymoteusz (Szretter), Nikon (Pietin), Jerzy (Korenistow), Makary (Dajew)
Tablica nagrobna hierarchy

Michał (właściwie: Michał Pietrowicz Kiedrow, ur. 23 września 1883 w Jarańsku, zm. 6 listopada 1951) – polski biskup prawosławny pochodzenia rosyjskiego.

Życiorys[edytuj]

Był synem kapłana prawosławnego i nauczyciela w szkole duchownej. Jego ojciec wcześnie zmarł i przyszłego hierarchę, jak również jego siostrę Wierę i braci Polikarpa i Piotra (obaj zostali prawosławnymi biskupami), samotnie wychowywała matka[1].

Ukończył seminarium duchowne w Wiatce w 1904, a następnie, w 1908, Petersburską Akademię Duchowną. Następnie uzyskał posadę dyrektora szkoły nauczycielskiej przy monasterze w Dermaniu. Po I wojnie światowej osiadł w Polsce. Pracował w gimnazjum rosyjskim w Brześciu, wykładał również kolejno w dwóch seminariach duchownych PAKP w seminarium duchownym w Krzemieńcu oraz w Wilnie, jak również w szkole psalmistów cerkiewnych prowadzonej przez monaster św. Onufrego w Jabłecznej. Latem 1939 przeprowadził się do Warszawy[1]. Pracował w seminarium duchownym i w warszawskiej kancelarii metropolitalnej. W czasie powstania warszawskiego stracił cały majątek, po powstaniu został wywieziony do obozu przejściowego w Pruszkowie, z którego szybko zwolniono go z uwagi na wiek[1].

Wyjechał początkowo do Milejczyc, na kapłana został wyświęcony 22 maja 1947, następnego dnia otrzymał godność protoprezbitera. Złożył wieczyste śluby mnisze i objął obowiązki przełożonego monasteru św. Onufrego w Jabłecznej. Zasiadł w Tymczasowym Kolegium Zarządzającym, które kierowało PAKP po odsunięciu przez władze komunistyczne metropolity warszawskiego i całej Polski Dionizego. Był członkiem delegacji Kościoła, która w 1948 odebrała w Moskwie zgodę na autokefalię Kościoła prawosławnego w Polsce[1].

W czasie pobytu delegacji PAKP w Moskwie przyjął chirotonię na biskupa wrocławskiego i szczecińskiego[2]. Na katedrze pozostawał do śmierci[3]. Został pochowany w cerkwi Wszystkich Świętych na cmentarzu prawosławnym w Białymstoku na Jaroszówce.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Poprzednik
Dionizy (Waledyński)
Namiestnik monasteru św. Onufrego w Jabłecznej
1947 – 1951
Następca
Eulogiusz (Horbowiec)
Poprzednik
Powstanie diecezji
Biskup wrocławsko-szczeciński
1951
Następca
Stefan (Rudyk)