Michał Bergson (kompozytor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michał Bergson (Bergsohn) (ur. 20 maja 1820 w Warszawie, zm. 9 marca 1898 w Londynie[1]) – polski kompozytor i pianista żydowskiego pochodzenia.

Syn Gabriela Bergsona (1790-1844), wnuk Bera Sonnenberga, prawnuk Samuela (Szmula) Jakubowicza Sonnenberga (1727-1801), zwanego Zbytkowerem, żydowskiego kupca, bankiera, od którego wywodzi się nazwa jednego z osiedli Warszawy, Szmulowizny[2]. Ojciec Henri Bergsona i Moiny Mathers.

Uczył się u F. Schneidera, Carla Friedricha Rungenhagena i W. Tauberta i działał głównie we Włoszech i Szwajcarii. Od 1863 profesor, a później dyrektor konserwatorium w Genewie. Pod koniec życia przeniósł się do Londynu.

Wybrane kompozycje[edytuj | edytuj kod]

  • opera Luisa di Montfort (wyk. 1847)
  • opera Salvator Rosa
  • operetka Qui va à la chasse, perd sa place (fragmenty wyk. 1859)
  • koncert fortepianowy es-moll op. 62
  • utwory fortepianowe:
    • mazurki op. 1 i 48
    • Le Rhin op. 21
    • 12 Études caractéristiques
  • fantazje na tematy z oper
  • pieśni i inne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Władysław Reiss: Najpiękniejsza ze wszystkich jest muzyka polska: szkic historycznego rozwoju na tle przeobrażeń społecznych Compendium musicum. Polskie Wydawn. Muzycne, 1984, s. 135. ISBN 978-83-224-0243-6.
  2. M. Altbauer, Dublety imion biblijnych w polszczyźnie, [w:] Onomastica, r. X, z. 1—2, Wrocław 1965

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura uzupełniająca[edytuj | edytuj kod]

[de:Michał Bergson]]