Michał Boni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Boni
Michał Boni.jpg
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1954
Poznań
Minister administracji i cyfryzacji
Okres od 18 listopada 2011
do 27 listopada 2013
Przynależność polityczna bezpartyjny
(z rekomendacji PO)
Poprzednik Jerzy Miller (część kompetencji), Cezary Grabarczyk (część kompetencji)
Następca Rafał Trzaskowski
Minister pracy i polityki socjalnej
Okres od 12 stycznia 1991
do 5 grudnia 1991
Przynależność polityczna Kongres Liberalno-Demokratyczny
Poprzednik Jacek Kuroń
Następca Jerzy Kropiwnicki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Michał Boni (pierwszy od lewej) podczas Forum Ekonomicznego w Krynicy (2013)

Michał Jan Boni (ur. 10 czerwca 1954 w Poznaniu) – polski polityk i kulturoznawca. W 1990 i od 1992 do 1993 podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej, w 1991 minister pracy i polityki socjalnej, od 2008 do 2009 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, od 2009 do 2011 minister-członek Rady Ministrów i przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów, od 2011 do 2013 minister administracji i cyfryzacji. Poseł na Sejm I kadencji, od 2014 deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1973 zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. Bolesława Prusa w Warszawie, uczęszczał do jednej klasy razem z Piotrem Glińskim. W 1977 ukończył studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego w zakresie kulturoznawstwa. W 1986 obronił pracę doktorską z socjologii kultury Stereotyp robotnika w kulturze polskiej na przełomie lat 40/50-tych. Specjalizuje się w zarządzaniu zasobami ludzkimi.

Działalność w okresie PRL[edytuj | edytuj kod]

Po uzyskaniu dyplomu został zatrudniony jako pracownik naukowy na Wydziale Polonistyki, którego był studentem. Pracował tam do 1990. W 1980 roku zapisał się do „Solidarności”. Po wprowadzeniu stanu wojennego kontynuował działalność w jej podziemnych strukturach[1].

W stanie wojennym wszedł w skład władz Międzyzakładowego Komitetu Koordynacyjnego Wola, zrzeszającego około stu związkowych komisji, jednej z największych i najdłużej działających podziemnych struktur „Solidarności”. Od marca 1983 do września 1989 pełnił funkcję redaktora naczelnego tygodnika „Wola”. W gronie jego współpracowników byli m.in. Andrzej Urbański i Maciej Zalewski – późniejsi posłowie na Sejm I kadencji[1]. W drugiej połowie lat 80. włączył się również w działalność Duszpasterstwa Ludzi Pracy Wola i redagowanie podziemnego czasopisma „Praca”. W odradzającym się w 1989 związku zawodowym został członkiem Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej „S”, rok później stanął na czele Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”[1].

Działalność w okresie III RP[edytuj | edytuj kod]

W 1990 sprawował urząd podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. W 1991 pełnił funkcję ministra pracy i polityki socjalnej w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego. W wyborach parlamentarnych w 1991 uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji z listy Kongresu Liberalno-Demokratycznego. W Sejmie I kadencji pracował w Komisji Kultury i Środków Przekazu oraz Komisji Polityki Społecznej. W rządzie Hanny Suchockiej ponownie zajmował stanowisko wiceministra pracy i polityki socjalnej (od 1992 do 1993).

W 1992 znalazł się jako tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa na Liście Macierewicza. Zaprzeczył jakiejkolwiek współpracy, a w jego obronie wystąpili Zbigniew Bujak, Zbigniew Janas i Henryk Wujec[2]. W 2007 wydał publiczne oświadczenie, podając, iż w 1985 funkcjonariusze SB za pomocą szantażu wymogli na nim podpisanie deklaracji współpracy[3]. Oświadczył, że do podpisania tej deklaracji doszło po wielogodzinnej rewizji w jego domu po groźbach ujawnienia jego zdrady małżeńskiej i zamknięcia trzyletniego dziecka w milicyjnej izbie dziecka[4]. W archiwach SB[5] umieszczono w 1988[6] jego teczkę jako kandydata na tajnego współpracownika zawierającą pięć notatek na temat rozmów. W 1989 na jego teczce skreślono oznaczenie kandydata, pozostawiając tylko TW. Historyk Andrzej Friszke wyraził wątpliwości dotyczące rzetelności materiałów SB zbieranych na Woli, które zawierały jego zdaniem wiele nieścisłości[6].

Po odejściu z Sejmu w 1993 Michał Boni jako ekspert współpracował z fundacjami polskimi i międzynarodowymi, m.in. z Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych (CASE), Centrum Stosunków Międzynarodowych, Polsko-Amerykańską Fundacją Wolności, Instytutem Nauki o Człowieku w Wiedniu. Był przedstawicielem pracodawców polskich w Fundacji na rzecz Poprawy Jakości Życia w Dublinie, doradcą Konfederacji Lewiatan, członkiem Komitetu Naukowego Wsparcia Wspólnoty ds. Oceny NPR i Programów Operacyjnych oraz ekspertem współpracującym przy powstawaniu Narodowego Planu Rozwoju na lata 2007–2013. Od 1994 do czasu objęcia funkcji w rządzie Donalda Tuska był doradcą w funduszu Enterprise Investors, zajmującym się inwestycjami typu private equity w Polsce i regionie Europy Środkowej.

Od 1994 należał do Unii Wolności, kierował strukturami tej partii w województwie mazowieckim. W latach 1997–2001 był szefem gabinetu politycznego ministra pracy i polityki socjalnej Longina Komołowskiego w rządzie Jerzego Buzka. Zasiadał później w radzie programowej Forum Liberalnego. W 2007 współtworzył program wyborczy Platformy Obywatelskiej.

Od 9 stycznia 2008 do 15 stycznia 2009 był sekretarzem stanu w KPRM, 18 stycznia 2008 został szefem Zespołu Doradców Strategicznych premiera Donalda Tuska. 15 stycznia 2009 powołano go na urzędy ministra-członka Rady Ministrów i przewodniczącego Komitetu Stałego Rady Ministrów[7]. 11 kwietnia 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku.

18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra administracji i cyfryzacji w drugim rządzie Donalda Tuska[8]. Ze stanowiska tego, na wniosek premiera Donalda Tuska, został odwołany 27 listopada 2013[9].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 Michał Boni zdobył mandat europosła VIII kadencji, kandydując z listy Platformy Obywatelskiej[10].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Michał Boni był trzykrotnie żonaty. Pierwszą jego żoną była pisarka i krytyk literacki, prof. Anna Nasiłowska. W połowie lat 80. zawarł drugi związek, z Barbarą Engelking, obecną szefową Centrum Badań nad Zagładą Żydów Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. W 2012 zawarł trzeci związek małżeński z Hanną Jahns, urzędniczką Komisji Europejskiej[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Przyznanie się po latach. naszdziennik.pl, 15 listopada 2013. [dostęp 21 listopada 2013].
  2. On straszył procesami, koledzy protestowali. rp.pl, 31 października 2007. [dostęp 2 listopada 2010].
  3. Boni: podpisałem deklarację o współpracy z SB. tvn24.pl, 31 października 2007. [dostęp 2 listopada 2010].
  4. Michał Boni: Podpisałem deklarację współpracy z SB. gazeta.pl, 31 października 2007. [dostęp 2 listopada 2010].
  5. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2 listopada 2010].
  6. 6,0 6,1 Agnieszka Kublik: Spowiedź Boniego. gazeta.pl, 2 listopada 2007. [dostęp 2 listopada 2010].
  7. Dz. U. z 2009 r. Nr 23, poz. 130
  8. M.P. z 2011 r. Nr 102, poz. 1027
  9. M.P. z 2013 r. poz. 1004
  10. Wykaz posłów wybranych do Parlamentu Europejskiego. pkw.gov.pl. [dostęp 27 maja 2014].
  11. 59 odznaczonych za zasługi dla wolności. prezydent.pl, 5 czerwca 2014. [dostęp 5 czerwca 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]