Przejdź do zawartości

Michał Borowski (1872–1939)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Michał Borowski
kontradmirał kontradmirał
Pełne imię i nazwisko

Michał Aleksander Borowski

Data i miejsce urodzenia

10 listopada 1872
Juncewicze

Data i miejsce śmierci

23 grudnia 1939
Wilno

Przebieg służby
Siły zbrojne

 Rosyjska Cesarska MW
 Marynarka Wojenna (II RP)

Stanowiska

przewodniczący Delegacji Polskiej do Rady Portu i Dróg Wodnych

Główne wojny i bitwy

wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa

Późniejsza praca

Liga Morska i Rzeczna

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Michał Aleksander Borowski (ur. 10 listopada 1872 w Juncewiczach, zm. 23 grudnia 1939 w Wilnie) – polski kontradmirał i inżynier mechanik okrętowy. Służył w Imperatorskiej Marynarce Wojennej Rosji i brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej oraz I wojnie światowej. Następnie został przyjęty do Wojska Polskiego, w którym karierę zakończył w 1928 na stanowisku przewodniczącego Delegacji Polskiej do Rady Portu i Dróg Wodnych w Gdańsku.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Służba wojskowa

[edytuj | edytuj kod]

Michał Aleksander Borowski urodził się 10 listopada 1872 w Juncewiczach. Syn Kazimierza i Ludwiki z Koziełł-Poklewskich[1][2]. Uczęszczał do 6-klasowego klasycznego gimnazjum w Pskowie[2]. Był absolwentem Morskiej Szkoły Inżynierii w Kronsztadzie[1][2], po ukończeniu której do 1918 służył w rosyjskiej Marynarce Wojennej, awansując do stopnia generała majora floty. Początkowo pływał na okrętach jako oficer mechanik. W 1905 uczestniczył w działaniach morskich podczas wojny rosyjsko-japońskiej. Następnie sprawował nadzór nad budową jednostek pływających w Europie oraz Stanach Zjednoczonych. W czasie I wojny światowej był kierownikiem Działu Mechanicznego w Głównym Zarządzie Budowy Okrętów i Wyposażenia. Pod koniec wojny dostał się do niewoli niemieckiej[1].

W 1918 powrócił do Polski. Uczestniczył w działalności stowarzyszenia „Bandera Polska”. Dekretem Naczelnego Wodza z 1 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z warunkowym zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora marynarki[3]. Od 27 marca 1919, po wprowadzeniu nomenklatury tytułów oficerskich, występował jako generał podporucznik marynarki[4]. Rozkazem z 1 marca 1919 szefa Sztabu Generalnego, w zastępstwie płk. Stanisława Hallera został zaliczony z dniem 19 grudnia 1918 do Rezerwy Oficerów WP[5]. Od 1920 był szefem Wojskowego Przedstawicielstwa Polski w Gdańsku. W tym czasie przewodniczył komisji zakupu 4 poniemieckich trałowców typu FM. W 1921 został przydzielony na zastępcę przewodniczącego Delegacji Polskiej w Radzie Portu i Dróg Wodnych w Gdańsku. W późniejszym czasie piastował stanowisko przewodniczącego tej delegacji. Dekretem Naczelnika Państwa z dnia 29 grudnia 1921 r. został odznaczony Orderem Odrodzenia Polski klasy IV[6] – „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu organizacji wojskowej”[7]. 27 października 1923 został zatwierdzony w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie generałów. 30 grudnia 1925 został przeniesiony do korpusu oficerów morskich i przemianowany na kontradmirała. Z dniem 31 stycznia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku. Na emeryturze zasiadał w Radzie Głównej Ligi Morskiej i Rzecznej.

Zmarł w Wilnie 23 grudnia 1939.

Był żonaty z Marią Adelajdą Wirginią Raue i miał dwoje dzieci: Edwarda (ur. 26 października 1909) i Izabellę Marię (ur. 7 grudnia 1912)[2].

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 64.
  2. 1 2 3 4 Kolekcja GiO ↓, s. 31.
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 27 z 11.03.1919 r.
  4. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 37 z 03.04.1919 r.
  5. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 29 z 15.03.1919 r.
  6. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922, s. 119.
  7. 1 2 Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
  8. M.P. z 1927 r. nr 258, poz. 707 „za zasługi na polu rozwoju żeglugi”.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]