Michał Borowski (1872–1939)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy kontradmirała. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Michał Aleksander Borowski
kontradmirał kontradmirał
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1872
Juncewicze
Data i miejsce śmierci 23 grudnia 1939
Wilno
Przebieg służby
Siły zbrojne Naval Ensign of Russia.svg Marynarka Wojenna Imperium Rosyjskiego
Naval Ensign of Poland2.svg Marynarka Wojenna
Stanowiska przewodniczący Delegacji Polskiej do Rady Portu i Dróg Wodnych
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska I wojna światowa
Późniejsza praca Liga Morska i Rzeczna
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Michał Aleksander Borowski (ur. 10 listopada 1872 w Juncewiczach, zm. 23 grudnia 1939 w Wilnie) – polski kontradmirał i inżynier mechanik okrętowy. Służył w Imperatorskiej Marynarce Wojennej Rosji i brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej oraz I wojnie światowej. Następnie został przyjęty do Wojska Polskiego, w którym karierę zakończył w 1928 na stanowisku przewodniczącego Delegacji Polskiej do Rady Portu i Dróg Wodnych w Gdańsku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Michał Aleksander Borowski urodził się 10 listopada 1872 w Juncewiczach. Był absolwentem Morskiej Szkoły Inżynierii w Kronsztadzie, po ukończeniu której do 1918 służył w rosyjskiej Marynarce Wojennej, awansując do stopnia generała majora floty. Początkowo pływał na okrętach jako oficer mechanik. W 1905 uczestniczył w działaniach morskich podczas wojny rosyjsko-japońskiej. Następnie sprawował nadzór nad budową jednostek pływających w Europie oraz Stanach Zjednoczonych. W czasie I wojny światowej był kierownikiem Działu Mechanicznego w Głównym Zarządzie Budowy Okrętów i Wyposażenia. Pod koniec wojny dostał się do niewoli niemieckiej.

W 1918 powrócił do Polski. Uczestniczył w działalności stowarzyszenia „Bandera Polska”. Dekretem Naczelnego Wodza z 1 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z warunkowym zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora marynarki[1]. Od 27 marca 1919, po wprowadzeniu nomenklatury tytułów oficerskich, występował jako generał podporucznik marynarki[2]. Rozkazem z 1 marca 1919 szefa Sztabu Generalnego, w zastępstwie płk. Stanisława Hallera został zaliczony z dniem 19 grudnia 1918 do Rezerwy Oficerów WP[3]. Od 1920 był szefem Wojskowego Przedstawicielstwa Polski w Gdańsku. W tym czasie przewodniczył komisji zakupu 4 poniemieckich trałowców typu FM. W 1921 został przydzielony na zastępcę przewodniczącego Delegacji Polskiej w Radzie Portu i Dróg Wodnych w Gdańsku. W późniejszym czasie piastował stanowisko przewodniczącego tej delegacji. 27 października 1923 został zatwierdzony w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie generałów. 30 grudnia 1925 został przeniesiony do korpusu oficerów morskich i przemianowany na kontradmirała. Z dniem 31 stycznia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku. Na emeryturze zasiadał w Radzie Głównej Ligi Morskiej i Rzecznej. Zmarł w Wilnie.

23 grudnia 1939. Dekretem Naczelnika Państwa z 29 grudnia 1921 r. został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 27 z 11.03.1919 r.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 37 z 03.04.1919 r.
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 29 z 15.03.1919 r.
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921-1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22. [dostęp 2015-03-23].
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Julian Czerwiński, Małgorzata Czerwińska, Maria Babnis, Alfons Jankowski, Jan Sawicki, Kadry Morskie Rzeczypospolitej, tom II, Polska Marynarka Wojenna, część I, Korpus oficerów 1918-1947, Wyższa Szkoła Morska, Gdynia 1996, ​ISBN 83-86703-50-4​.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Zbigniew Machaliński, Admirałowie Polscy 1919-1950, Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1993, ISBN 83-11-08216-2, OCLC 830056483.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.