Michał Cichy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Michał Cichy (ur. 10 marca 1967 w Warszawie[1]) – polski dziennikarz i publicysta związany z Gazetą Wyborczą.

W czasach PRL jako uczeń VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie był jednym z członków 1 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta Czarna Jedynka[2]. Od 1985 był studentem Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego, pracę magisterską Italia 1655. Z dariusza europejskiej peregrynacji o. Bartłomieja Nataniela Wąsowskiego SJ, napisaną pod kierunkiem Antoniego Mączaka obronił w 1993[1]. Był związany z opozycją; pracownik kolportażu wydawnictwa Głos Antoniego Macierewicza[2].

Od 1989 roku dziennikarz „Gazety Wyborczej”. Najpierw pracował w dziale zagranicznym, później w sekretariacie redakcji, a w latach 1993-1998 jako kierownik działu kultury i nieistniejącego już dodatku „Gazeta o Książkach”. Współtwórca, a w latach 1997-2002 sekretarz, Nagrody Literackiej „Nike”[2].

Najbardziej jest znany z kontrowersyjnego, tłumaczonego na wiele języków, m.in. na niemiecki[3] i hebrajski[4], artykułu Polacy – Żydzi: czarne karty powstania z 1994 roku o rzekomych mordach na Żydach dokonanych przez żołnierzy AK i NSZ podczas powstania warszawskiego[5]. Po latach, w tekście opublikowanym w „Gazecie Wyborczej” w grudniu 2006 i w wywiadzie dla „Midrasza” z marca 2007 oraz dla „Dziennika” z lutego 2009 przyznał, że – choć artykuł opisywał potwierdzone fakty – jego druk w 50. rocznicę powstania był błędem[6][7]. Skrytykował także polityczne zaangażowanie środowiska „Gazety Wyborczej”, pisząc, że w tym pokoleniowym konflikcie zamiast argumentów zaczęto wymieniać epitety a dziennikarzy zastąpili „cyngle”[2][8].

W roku 1995 polski historyk Leszek Żebrowski opublikował książkę pt „Paszkwil Wyborczej”, w której wypowiedział się on co do zarzutów Michała Cichego, w jego artykule z „Gazety Wyborczej”, w sprawie rzekomego mordowania Żydów przez żołnierzy AK i NSZ. Analiza materiałów historycznych, które Michał Cichy przytacza w swojej publikacji, miała wykazać, iż dopuścił się on wielu przeinaczeń i manipulacji. Książka doczekała się ponownych wydań, poprawionych i uzupełnionych w latach 2013 i 2015[9][10]

Przez wiele lat współpracował z Amerykańskim Muzeum Pamięci Holokaustu w Waszyngtonie[6].

W 2014 roku ogłosił tom prozy Zawsze jest dzisiaj (Wydawnictwo Czarne), za który otrzymał Nagrodę Literacką Gdynia[11]. Od grudnia 2014 r. publikuje felietony w „Skarpie Warszawskiej[potrzebny przypis]. W 2017 opublikował tom Pozwól rzece płynąć.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945-2000, wyd. Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 641
  2. a b c d Wojna pokoleń przy użyciu „cyngli”. Dziennik, 20 lutego 2009.
  3. Unbequeme Wahrheiten – Polen und sein Verhältnis zu den Juden. Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main, 20 października 2008.
  4. Melech ha Olam, Kidon ha Szem. Aaron Tammuz, 13 czerwca 2009.
  5. Polacy – Żydzi: czarne karty powstania. cba.pl, 29 stycznia 1994.
  6. a b Za co przeprosiłeś powstańców? Z Michałem Cichym rozmawia Stanisław Tekieli. Midrasz, numer 3/2007, 10 marca 2007.
  7. Przepraszam powstańców. Midrasz, numer 3/2007, przedruk z: Gazeta Wyborcza, 23 grudnia 2006.
  8. Abp Życiński, Jarosław Kurski, czyli ciemnota po polsku. niepoprawni.pl, 28 lutego 2009.
  9. Gazeta Wyborcza a Powstanie Warszawskie. telewizjarepublika.pl, 24 lipca 2015
  10. ISBN 978-83f64037-92-4
  11. Nagroda Literacka Gdynia: laureatami Cichy, Wierzbicki, Janicki i Dłuski. Gazeta Wyborcza. [dostęp 2015-09-06].