Michał Czajkowski (duchowny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Czajkowski
Michał Franciszek Czajkowski
Data i miejsce urodzenia 3 października 1934
Chełmża
proboszcz parafii w Zgorzelcu
Okres sprawowania 1972-1976
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 15 czerwca 1958
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Ten artykuł dotyczy polskiego duchownego. Zobacz też: Michał Czajkowski (pisarz).

Michał Czajkowski (ur. 3 października 1934 w Chełmży) – prezbiter archidiecezji wrocławskiej, profesor nauk teologicznych, specjalista w zakresie biblistyki Nowego Testamentu, były współprzewodniczący Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów, były członek Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej (2000–2006), tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia rozpoczął w 1953 (do 1966) w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym we Wrocławiu. Studiował również na KUL w Lublinie, Papieskim Instytucie Biblijnym i Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza w Rzymie oraz w École Biblique et Archéologique Française w Jerozolimie.

Święcenia kapłańskie przyjął 15 czerwca 1958.

W latach 1958–1959 był wikariuszem i katechetą w Oleśnicy, w latach 1967–1972 wykładowcą Wyższego Seminarium Duchownego, rektorem kościoła św. Marcina i duszpasterz we Wrocławiu, w latach 1972–1976 proboszczem parafii w Zgorzelcu, zaś od 1976 do emerytury był kierownikiem Katedry Teologii Ekumenicznej Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego (dawniej ATK) w Warszawie.

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskał Grzegorz Ignatowski[1].

Pisał korespondencje z obrad II soboru watykańskiego. Był założycielem Wspólnoty św. Marcina we Wrocławiu.

Jest autorem wielu publikacji z zakresu teologii biblijnej. Był także członkiem Komisji Episkopatu Polski do spraw Dialogu z Niewierzącymi oraz Komisji Episkopatu Polski do spraw Dialogu z Judaizmem. W latach 2003–2005 był kierownikiem Katedry Egzegezy i Teologii Biblijnej Starego Testamentu na Uniwersytecie Szczecińskim. Członek Collegium Invisibile[2].

Do 2006 roku był asystentem kościelnym miesięcznika „Więź” oraz współpracownikiem „Tygodnika Powszechnego”.

Od marca 2009 ponownie został autorem publikującym na łamach Tygodnika Powszechnego[3]. Został jednym z tłumaczy Ekumenicznego Przekładu Przyjaciół.

Współpraca z organami bezpieczeństwa PRL[edytuj | edytuj kod]

W latach 1960–1972, z dłuższymi przerwami, tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa PRL. 17 maja 2006 roku „Życie Warszawy”, opierając się na dokumentach SB, przechowywanych w Instytucie Pamięci Narodowej i przebadanych przez tamtejszych historyków, podało, że w latach 1960–1984 ksiądz Czajkowski, jako tajny współpracownik „Jankowski”, współpracował ze Służbą Bezpieczeństwa, donosząc m.in. na arcybiskupa wrocławskiego Bolesława Kominka, księdza Jerzego Popiełuszkę[4], Jacka Kuronia i Jana Józefa Lipskiego. Jednym z jego oficerów prowadzących miał być, zdaniem Tadeusza Witkowskiego, Adam Pietruszka, który miał uważać duchownego za jednego z najbardziej wartościowych agentów ulokowanych przez SB wśród kleru. Zdaniem Tadeusza Witkowskiego za swoją współpracę ksiądz pobierał pieniądze, a po zamordowaniu Popiełuszki przez SB jego współpraca ustała. Specjalny raport na temat jego działalności opracowali również redaktorzy miesięcznika „Więź”, korzystając zarówno z materiałów zgromadzonych w IPN, jak też z rozmów z samym duchownym i niektórymi osobami, na które miał donosić. Równocześnie z publikacją wniosków z raportu ksiądz Czajkowski wydał specjalne oświadczenie[5], w którym przyznał się do części zarzucanych mu czynów, jednocześnie stanowczo negując wiele zawartych w jego aktach informacji. Zresztą sam Witkowski przyznał, że do teczki ks. Czajkowskiego włożono też materiały pochodzące od innego tajnego współpracownika[6]. Natomiast ks. Czajkowski oświadczył, że nigdy nie donosił na ks. Jerzego Popiełuszkę (ani na abpa B. Kominka, J. Kuronia i J.J. Lipskiego)[7].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • nagrody ekumeniczne (dwie chrześcijańskie i dwie żydowskie)
  • Nagroda Ministra Edukacji Narodowej
  • nagrody rektorskie
  • Dyplom Szczególnego Uznania Zarządu Towarzystwa Miłośników Wrocławia
  • Tęczowy Laur za osiągnięcia w dziedzinie przeciwdziałania dyskryminacji mniejszości
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2004)[8][9]
  • Interfaith Gold Medalion „Peace through Dialogue” (ICCJ)

16 maja 1996 Rada Miasta Świdwina nadała mu tytuł „Honorowego Obywatela Świdwina”[10].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • „Słowo blisko ciebie. Wędrówka po Biblii i biblistyce” Warszawa 1983,
  • „Apokalipsa jako księga profetycznego orędzia napomnienia, pokrzepienia i nadziei” Wrocław 1987,
  • „Lud Przymierza” Warszawa 1992,
  • „Egzystencjalna lektura Biblii” Lublin 1993
  • „Agenda Liturgiczna Maryi Niepokalanej” 1995, 1996, 1997,
  • „Z komentarzami biblijnymi na każdy dzień roku. Rok C” Wrocław 1994,
  • „Z komentarzami biblijnymi na każdy dzień roku. Rok A” Wrocław 1995,
  • „Z komentarzami biblijnymi na każdy dzień roku. Rok B” Wrocław 1997
  • „I ty zrozumiesz Pismo Święte. Pierwsze wtajemniczenie w Biblię” Warszawa 1996,
  • „Galilejskie spory Jezusa. Struktura kerygmatyczna Mk 2.1 – 3.6" Warszawa 1997
  • „W drodze do Jerozolimy” Warszawa 1996.
  • „Co nas łączy? ABC relacji chrześcijańsko-żydowskich”, Więź, Warszawa 2003

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ks. dr hab. Grzegorz Ignatowski. nauka-polska.pl. [dostęp 2017-12-26].
  2. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2 kwietnia 2011].
  3. Ks. Czajkowski wraca do „Tygodnika Powszechnego”.
  4. wp.pl: Ks. Czajkowski donosił na Kuronia i Popiełuszkę - twierdzi historyk IPN (pol.). [dostęp 26 marca 2009].
  5. Miesięcznik „Więź”. wiez.pl. [dostęp 2017-12-27].
  6. Tadeusz Witkowski, „Agent Ignacy”, „Wprost” numer 2/2007.
  7. „Nie donosiłem na Ks. Popiełuszkę”, „Więź” numer 7(2009)156-158.
  8. Postanowienie Prezydenta RP z dnia 5 lipca 2004 r. o nadaniu orderów (ang.). infor.pl. [dostęp 2017-11-25].
  9. M.P. z 2005 r. Nr 1, poz. 6
  10. Lista osób nagrodzonych przez Radę Miasta tytułem „Honorowy Obywatel Świdwina”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Polak, Kto jest kim w Kościele katolickim?, KAI, Warszawa 1996
  • Słowo pojednania. Księga Pamiątkowa z okazji siedemdziesiątych urodzin Księdza Michała Czajkowskiego (red. J.Warzecha), Więź, Warszawa 2004
  • Tadeusz Witkowski „Ksiądz Czajkowski agentem bezpieki”, „Życie Warszawy” 17.05.2006 [1]
  • „Więź” numer 7–8(573)/2006 lipiec-sierpień, „Kościół dla grzeszników” [2]