Michał Dobulewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Dobulewicz
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 5 października 1884
Michaliszki  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 17 grudnia 1970
Pabianice  Polska
Przebieg służby
Lata służby od 1932
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Późniejsza praca Ludowe Wojsko Polskie

Michał Dobulewicz (ur. 5 października 1884 w Michaliszkach, Suwalszczyzna, zm. 17 grudnia 1970 w Pabianicach) - doktor medycyny, chirurg, pułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

W latach 1907-1912 studiował na Cesarskiej Akademii Wojenno-Medycznej w Petersburgu, pracował następnie w klinice chirurgicznej tamże. W czasie I wojny światowej służył jako chirurg wojskowy w armii rosyjskiej. W 1918 osiadł w Polsce. Początkowo pracował w Zakładzie Anatomii Prawidłowej Uniwersytetu Warszawskiego, wkrótce wstąpił do wojska. Od 1919 był komendantem i naczelnym chirurgiem szpitala polowego w Warszawie, w 1922 przeniesiony został do Łodzi, gdzie pełnił służbę na stanowisku naczelnego lekarza 10 Pułku Artylerii Polowej, a później praktykował w 4 Szpitalu Okręgowym im. gen. dyw. dr med. Felicjana Sławoj-Składkowskiego. Obok służby wojskowej pracował w szpitalu ubezpieczalni społecznej. W 1939 otrzymał stopień pułkownika.

Jako lekarz wojskowy uczestniczył w kampanii wrześniowej. W listopadzie 1939 ponownie znalazł się w Warszawie, obejmując stanowisko ordynatora oddziału chirurgii Szpitala Ujazdowskiego. Od 1943 był ordynatorem oddziału chirurgii i dyrektorem szpitala w Pruszkowie. Zajmował się m.in. opieką nad osobami wygnanymi ze stolicy po powstaniu warszawskim. Po wojnie został oficerem Ludowego Wojska Polskiego i ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala Okręgowego nr 1 w Warszawie.

Pracował następnie przez krótki czas kolejno w Toruniu, Łodzi i Zgierzu; przez kilkanaście lat był ordynatorem w szpitalu w Pabianicach, gdzie udało mu się stworzyć nowoczesny oddział chirurgiczny. W 1959 przeszedł na emeryturę, ale kontynuował pracę w Miejskiej Poradni Chirurgicznej w Pabianicach, udzielał również wskazówek młodszym lekarzom.

Awanse[edytuj]

  • major - zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r.
  • podpułkownik - ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 r.
  • pułkownik - ze starszeństwem z 19 marca 1939 r.

Bibliografia[edytuj]

  • Jan Berner, Jan Goldstein, Michał Dobulewicz, w: Sylwetki chirurgów polskich (pod redakcją Józefa Bogusza i Witolda Rudowskiego), Ossolineum, Wrocław 1983.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1038, 1080.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 711, 727.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 323, 870.