Michał Gutowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Gutowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 września 1910
Maciszewice
Data i miejsce śmierci 23 sierpnia 2006
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 2 Pułk Pancerny
510 Oddział PKPR
Stanowiska dowódca pułku pancernego
zastępca dowódcy oddziału
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, pięciokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Wojska Legia Zasługi (USA)
FR CdG palm br.png
Krzyż Wojenny 1939–1945 z brązową palmą (Francja)
France and Germany Star (Wielka Brytania) 1939–1945 Star (Wielka Brytania) Defence Medal (Wielka Brytania) War Medal 1939–1945 (Wielka Brytania) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Nagrobek Michała Gutowskiego

Michał Mieczysław Wojciech Gutowski (ur. 14 września 1910 w Maciszewicach, zm. 23 sierpnia 2006 w Warszawie) – generał brygady Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, olimpijczyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny pieczętującej się herbem Ciołek. Był synem Bronisława i Marii z Jażdżewskich[1]. Uczył się w Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, następnie od 1923 służył w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie zdał maturę w 1928. Ukończył Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu w 1930 i promowany na podporucznika. Od tego roku służył w 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich stacjonującym w Lesznie.

Był wybitnym jeźdźcem i dość często przebywał w Centrum Wyszkolenia Kawalerii, ponieważ był członkiem jeździeckiej reprezentacji Polski na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie 1936 w konkursie skoków, którego nie ukończył wskutek wyłamania się konia. Brał udział w latach 1933–1939 w wielu krajowych i międzynarodowych zawodach hippicznych, zdobywając liczne nagrody.

Awansował przed wybuchem II wojny światowej w 1932 na porucznika, a w 1939 na rotmistrza – dowódcę szwadronu. W czasie kampanii wrześniowej walczył w 17 p.uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Odznaczył się w zwycięskich walkach o Walewice, gdzie został ranny. 19 października 1939 po walkach z niemieckim okupantem zrzucił mundur i powrócił do Wielkopolski. Działał tam w podziemnej organizacji gen. Karaszewicza–Tokarzewskiego w obwodzie Jarocin. Aresztowany w grudniu 1939 i skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie, ale niemiecki dowódca okazał się kawalerzystą i zwolnił go z aresztu.

W 1940 jako kurier przedostał się do Francji, gdzie walczył w 10 Pułku Strzelców Konnych. Następnie ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie przeszedł szkolenie w dywizji gen. Maczka. Przeszedł szlak bojowy 1 Dywizji Pancernej od Normandii w lipcu 1944 jako dowódca szwadronu pancernego do Wilhelmshaven. Brał udział w słynnej bitwie pod Falaise, za co po raz drugi został odznaczony Krzyżem Walecznych. Zastępca dowódcy pułku strzelców konnych. Awansowany do stopnia majora w 1944, a 1 stycznia 1946 na stopień podpułkownika. Do 1945 brał udział w wyzwalaniu Francji, Belgii, Holandii i Niemiec. Od 29 kwietnia 1945 roku do 10 czerwca 1947 roku był dowódcą 2 Pułku Pancernego. Dowodził po zakończeniu działań wojennych na terenie Niemiec obozem liczącym 6 tys. żołnierzy i dwoma pułkami brytyjskimi.

17 kwietnia 1947 roku na czele pułku przybył do Wielkiej Brytanii. W maju wstapił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. W czerwcu tego roku został zastępcą dowódcy 510 Oddziału PKPR[2].

Następnie emigrował do Kanady. Początkowo był trenerem kanadyjskiej kadry wojskowej w jeździectwie a potem cywilnej. Objął opiekę nad klubem jeździeckim i prowadził go prawie 10 lat. Następnie zaangażowany został na stanowisko trenera olimpijskiej reprezentacji jeździeckiej. Na igrzyskach w Meksyku, w 1968 roku, jego podopieczni zdobyli złoty medal w drużynowych skokach przez przeszkody. Wówczas na trzecim miejscu uplasowała się drużyna Niemiec, którą trenował oficer niemiecki znany z walk o Walewice podczas II wojny światowej[3][4].

W 1986 roku podczas pobytu w ojczyźnie otrzymał awans na pułkownika, a w 1999 Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski awansował go na stopień generała brygady w stanie spoczynku. Do Polski wrócił w 2000. Zmarł w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Ożenił się z Zofią h. Bończa Skarżyńską (ur. ok. 1910) z Tarc, absolwentką liceum Sióstr Sacré Coeur w Polskiej Wsi k. Pobiedzisk, z którą miał dwóch synów[5].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gutowscy herbu Ciołek z Majkowa pod Kaliszem. goczalkowski.plewako.pl. [dostęp 26 lutego 2015].
  2. Kronika 1947 ↓, s. 6.
  3. Marcin Torz: Czy polska kawaleria atakowała niemieckie czołgi?. Gazeta Wrocławska, 2012-08-31. [dostęp 2012-09-04].
  4. Na podstawie hasła w Wikipedii angielskiej
  5. Mirek Paliszewski, Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r., nazwiska D-G, Genealogia: Stankiewicze z przyjaciółmi www.stankiewicze.com [dostęp 2018-01-23].
  6. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. [dostęp 2017-01-02]. s. 259.
  7. a b c d e f g h i j Zdjęcie poduszki żałobnej z odznaczeniami
  8. Andrzej Laudowicz. Niezwykły jubileusz. „Wiadomości Ziemiańskie”. 24/2005. s. 78. 
  9. Marian Pawluk: Księga pamięci kadetów II Rzeczypospolitej. Warszawa: Rytm, 2006, s. 47.
  10. M.P. z 25 r. poz. 827
  11. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. [dostęp 2017-01-02]. s. 269.
  12. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. [dostęp 2017-01-02]. s. 293.
  13. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. [dostęp 2017-01-02]. s. 292.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]