Michał Józef Juszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Józef Juszyński
Michał Józef Juszyński
Data i miejsce urodzenia 18 września 1793
Bieliny
Data i miejsce śmierci 24 listopada 1880
Sandomierz
Biskup diecezjalny sandomierski
Okres sprawowania 1859–1880
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 16 kwietnia 1856
Sakra biskupia 10 lipca 1859
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 10 lipca 1859
Miejscowość Warszawa
Miejsce archikatedra warszawska
Konsekrator Antoni Melchior Fijałkowski
Współkonsekratorzy Jan Dekert
Henryk Ludwik Plater
Płyta nagrobna w kryptach katedry w Sandomierzu

Michał Józef Juszyński, herbu Twardost (ur. 18 września 1793 w Bielinach, zm. 24 listopada 1880 w Sandomierzu) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny sandomierski w latach 1859–1880.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Józef Juszyński urodził się na plebanii w Bielinach Opatowskich, gdzie proboszczem był ks. Karol Żurkowski, jego wuj. Proboszcz ofiarował ojcu Józefa folwark Szydłówek pod Kielcami. W 1809 Józef Juszyński ukończył gimnazjum w Kielcach.

Kapłaństwo[edytuj | edytuj kod]

W 1812 wstąpił do seminarium duchownego w Kielcach, które ukończył w 1815. Po ukończeniu seminarium pracował jako nauczyciel. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1816. Po święceniach pracował nadal jako nauczyciel do 1821, kiedy został proboszczem w Goźlicach.

Pełnił wiele funkcji społecznych i kościelnych m.in. od 1833 funkcję rektora szkoły obwodowej w Sandomierzu, a w latach 1845–1849 urząd asesora w Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych.

Probostwo w Szydłowcu[edytuj | edytuj kod]

W 1848 otrzymał probostwo parafii św. Zygmunta w Szydłowcu. W czasie urzędowania w Szydłowcu starał się podnieść autorytet i prestiż społeczny probostwa. Szczególnym poważaniem nowy administrator cieszył się wśród miejscowej szlachty i ziemiaństwa.

Znajomości i poparcie ziemiaństwa w dużym stopniu zaważyły o objęciu przez niego w 1852 posady sędziego pokoju okręgu szydłowieckiego. Marszałek szlachty guberni radomskiej Edward Niemojewski, proponując objęcie przez proboszcza urzędu, następująco motywował ten wybór:

Quote-alpha.png
„Wziętość, dobre i zacne imię, jakie J. W. Pan posiadasz w obywatelstwie, nastręczają mi ukontentowanie, iż jestem w możności proponować mu przyjęcie tego honorowego urzędu.”

Podobną sympatię Juszyński zyskał wśród mieszkańców Szydłowca, dla których był autorytetem i przywódcą duchowym. Osobowość księdza sprzyjała zażegnywaniu konfliktów, jakie sporadycznie pojawiały się między proboszczem a wiernymi[1].

Przy parafii utrzymywał dom z przytułkiem, w którym mieszkało od siedmiu do dwunastu osób. Wikariuszem był przy nim ks. Wawrzyniec Szubartowicz, którego późniejszy biskup Juszyński mianował swoim kapelanem.

Biskupstwo[edytuj | edytuj kod]

16 kwietnia 1859 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji sandomierskiej. Konsekracja odbyła się 10 lipca 1859 w Warszawie. Konsekratorem był abp Antoni Melchior Fijałkowski. Ingres do katedry sandomierskiej odbył się 24 lipca 1859. W czasie dwudziestu jeden lat rządów diecezją sandomierską troszczył się o wzrost pobożności i intelektualną formację prezbiterów, wprowadził nabożeństwa majowe, zbudował dom biskupi.

W czasie wizyty w szydłowieckiej parafii w dniach 10–15 maja 1868 bierzmował 2105 wiernych. W 1871 w dniach 20–23 czerwca bierzmował 1982 osoby. 20 lipca 1875 bierzmował kolejne 970 osób. W 1879 w dniach 16–17 września konsekrował w Szydłowcu dwa dzwony, dając im imiona Zygmunt i Stanisław Józef, a także trzeci dzwon dla NiekłaniaWawrzyniec.

Działalność społeczna i patriotyczna[edytuj | edytuj kod]

14 września 1861 w sanktuarium na Świętym Krzyżu brał udział w odpuście, który stał się patriotyczną manifestacją tysięcy Polaków. Do powstania styczniowego odnosił się niezbyt przychylnie, nie uznawał zarządzeń władz narodowych, w 1864 przywrócił dziesięciny od chłopów.

Bronił więzionych kapłanów, a wielu skazanych za czynny udział w powstaniu i patriotycznych demonstracjach uratował przed zsyłką, katorgą lub uwolnił z więzienia. Dzięki jego interwencji udało się uwolnić przetrzymywanego w twierdzy proboszcza szydłowieckiego Aleksandra Malanowicza.

Zmarł w Sandomierzu 24 listopada 1880. Pochowany został w podziemiach katedry sandomierskiej. W kaplicy Najświętszego Sakramentu znajduje się jego marmurowe epitafium. W Muzeum Diecezjalnym w Sandomierzu eksponowany jest portret biskupa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Archiwum parafialne w Szydłowcu, dokumenty luźne, List marszałka szlachty guberni radomskiej E. Niemojewskiego do księdza Juszyńskiego z 9 sierpnia 1852: „Potwierdza to przykład sporu dotyczącego spłacania dziesięciny przez mieszkańców Świerczka, który szybko ułagodzony został zawarciem odpowiedniej umowy. Zmierzając do całkowitego uregulowania spraw związanych z opłatą dziesięciny, jaką pobierano od mieszkańców Szydłowca, w styczniu 1858 roku dokonano nowego przeliczenia, ustalając jej wysokość na 232 rubli i 50 kopiejek czyli 2 ruble 40,5 kopiejek za korzec żyta”. Stanisław Wiech, Stan gospodarczy probostwa, [w:] J. Wijaczka (red.), Z dziejów parafii szydłowieckiej, Szydłowiec 1998.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]