Michał Janusz Parczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Janusz Parczewski
Michał Janusz Parczewski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1946
Lębork
Specjalność: archeologia
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński

Michał Janusz Parczewski (ur. 23 listopada 1946 w Lęborku[1]) – prof. dr hab., polski archeolog specjalizujący się w archeologii średniowiecza, początkach kultury słowiańskiej w Polsce, wczesnośredniowiecznym osadnictwie w Karpatach. Pracownik Zakładu Archeologii Średniowiecza i Czasów Nowożytnych w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Profesor w Instytucie Archeologii UJ oraz Instytucie Archeologii URz, członek Komitetu Słowianoznawstwa PAN oraz Komitetu Nauk Pra- i Protohistorycznych PAN. Studia z zakresu archeologii Polski i powszechnej ukończył w roku 1969 na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1978 obronił pracę doktorską, następnie w roku 1989 rozprawę habilitacyjną. W roku 1993 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Brał udział w ekspedycjach archeologicznych na terenie Małopolski i Śląska, a także w południowo-zachodniej Bułgarii w latach 1979-1982 oraz na Spitsbergenie w roku 1982. W roku 1996 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Od 2009 r. członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK).

W 2011 został przez prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Jest kierownikiem badań misji archeologicznej w Bachórzu.

Jest synem cichociemnego Jana Parczewskiego i Ireny z domu Balcerowicz. Ma dwóch młodszych braci: Bogdana (ur. w 1948 roku) i Zygmunta (ur. w 1951 roku)[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Życiorys.
  2. M.P. z 2011 r. Nr 111, poz. 1131
  3. Parczewski Jan, plutonowy (1923–1967). W: Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 1. Oleśnica: Firma „Kasperowicz — Meble”, 1994, s. 100–102. ISBN 83-902499-0-1.