Michael Küchmeister von Sternberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michael Küchmeister von Sternberg
Ilustracja
Wizerunek herbu
Herb Michaela Küchmeistera jako wielkiego mistrza
wielki mistrz zakonu krzyżackiego
Okres od 1414
do 1422
Poprzednik Heinrich V von Plauen
Następca Paul Bellitzer von Russdorff
Dane biograficzne
Data urodzenia 1370
Data śmierci 1423
Miejsce spoczynku Malbork kaplica św. Anny
Król Władysław Jagiełło i wielki książę Witold (Aleksander) zobowiązują się zachować rozejm z wielkim mistrzem krzyżackim Michaelem Küchmeistrem, 1416, Archiwum Główne Akt Dawnych

Michael Küchmeister von Sternberg (ur. ok. 1360-1370, zm. 15 grudnia 1423 w Gdańsku) – 28-my wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1414-1422[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po wstąpieniu w młodym wieku do zakonu krzyżackiego rozpoczął swą służbę w Baldze, skąd wychodziły wyprawy zakonnych rycerzy i ich gości na Litwę, następnie został komturem na zamku w Rhein (Ryn). W latach 1396-1402 był prokuratorem kętrzyńskim, w 1400 został także szafarzem elbląskim. Później w Królewcu sprawował urząd wielkiego szafarza. Od roku 1404 był wójtem Żmudzi, a od 1410 wójtem Nowej Marchii[2].

Po bitwie grunwaldzkiej próbował z wojskami zaciężnymi i własnymi wasalami odzyskać utracone przez zakon pozycje. W bitwie pod Koronowem (10 października 1410) poniósł klęskę, dostał się do niewoli i został osadzony na zamku w Chęcinach. Z Polski powrócił latem 1411, aby objąć urząd wielkiego marszałka i przewodniczyć delegacji krzyżackiej podczas sądu polubownego w Budzie w 1412, który potwierdził ustalenia pokoju toruńskiego 1411 roku. Niezadowolony z takiego obrotu sprawy wielki mistrz oskarżył go o nieprzestrzeganie wcześniej ustalonych z nim instrukcji. W wyniku klęski zakonu w bitwie pod Grunwaldem jego militarna i ekonomiczna potęga podupadła. Nastąpiła też przebudowa świadomości mieszkańców Prus. Nic więc dziwnego, że gdy wielki mistrz Henryk von Plauen dążył do wojny z Polską, zgromadzone wojsko krzyżackie (pruska szlachta i chłopi) we wrześniu 1413 roku pod Lidzbarkiem Welskim odmówiło walki z Polską[3].

Küchmeister odsunął od władzy von Plauena, a 7 stycznia 1414 roku oficjalnie wybrany został na urząd wielkiego mistrza krzyżackiego[3]. Znacząco złagodził politykę wewnętrzną państwa zakonnego: przywrócił rady miejskie i na sądzie rycerskim w Bratianie pozwolił na powrót członków pruskiego Towarzystwa Jaszczurczego zwanego także Związkiem Jaszczurczym. Zobowiązał się także ukrócić nadużycia państwowych urzędników. Wobec ponownego konfliktu z Polską zwanego wojną głodową wysłał w 1414 rozpaczliwy list do papieża Jana XXIII (znanego jako antypapież Jan XXIII), w którym błagał go o powstrzymanie polskiego króla Władysława Jagiełły. Dochody państwa spadły z powodu zniszczeń. W 1416 przeprowadził reformę monetarną, wzmocnił współpracę ze stanami, ale nie poprawiło to trudnej sztuacji kraju. Jednocześnie, świadomy słabości militarnej zakonu, nakazał wycofanie sił do obronnych zamków i miast oraz utrudnianie polskiego pochodu poprzez niszczenie pól i młynów wodnych. Nadał prawo miejskie Sztumowi 21 września 1416 roku. Było to jedyne lokowane miasto za jego czasów. Z trudem spełniał wysokie wymagania i w marcu 1422 złożył rezygnację z urzędu wielkiego mistrza[2].

Zmarł w Gdańsku 15 grudnia 1423. Pochowany został w kaplicy św. Anny na zamku w Malborku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Pizuński, Poczet wielkich mistrzów krzyżackich Wydawnictwo Arenga Skarszewy, s.113.
  2. a b Michael Küchmeister. www.deutsche-biographie.de. [dostęp 2021.11.02].
  3. a b Heinrich von Plauen. www.deutsche-biographie.de. [dostęp 2021.11.02].