Michał Kaczorowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Kaczorowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 września 1897
Częstochowa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 15 marca 1975
Warszawa, Polska
Minister odbudowy
Okres od 11 czerwca 1945 / 5 lipca 1945[1]
do 1 kwietnia 1949
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna / Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Marian Spychalski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)
Grób Michała Kaczorowskiego na Starych Powązkach

Michał Kaczorowski (ur. 27 września 1897 w Częstochowie, zm. 15 marca 1975 w Warszawie) – polski ekonomista, urbanista, architekt i polityk. Minister odbudowy w latach 1945–1949, poseł do Krajowej Rady Narodowej i na Sejm Ustawodawczy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Leonarda i Marii. W 1915 ukończył szkołę średnią w Warszawie. Od 1915 studiował na Wydziale Ekonomicznym Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył w 1918. W 1924 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Był specjalistą w dziedzinie planowania przestrzennego i budownictwa.

W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, uczestniczył w II i III powstaniu śląskim.

Do 1939 pracował w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej, Ministerstwa Przemysłu i Handlu i w Ministerstwie Skarbu. W 1930 podjął pracę w Biurze Ekonomicznym Prezesa Rady Ministrów, był redaktorem tygodnika „Polska Gospodarka”.

Podczas II wojny światowej był wykładowcą na Tajnej Wszechnicy Polskiej. Od 1947 był profesorem na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Był wiceprzewodniczącym Komisji Planowania Regionalnego Warszawy i współorganizatorem Towarzystwa Osiedli Robotniczych.

W 1939 uczestniczył w obronie Warszawy, a następnie – do 1944 – był członkiem Konspiracyjnej Komisji Urbanistycznej. Był pracownikiem Biura Planu Regionalnego i Biura Planu Krajowego. W 1944 był kierownikiem Biura Planowania i Odbudowy przy Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego. Od 11 czerwca 1945 do 1 kwietnia 1949 był ministrem odbudowy kraju w Rządzie Tymczasowym, Tymczasowym Rządzie Jedności Narodowej i pierwszym rządzie Józefa Cyrankiewicza. W 1948 był inicjatorem utworzenia Instytutu Budownictwa Mieszkaniowego, a w latach 1949–1971 był jego dyrektorem. Od 1955 do 1959 był również dyrektorem Instytutu Urbanistyki i Architektury. Pełnił mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej i na Sejm Ustawodawczy. W latach 1946–1949 prezes Głównego Urzędu Planowania Przestrzennego.

W 1939 przystąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, w latach 1945–1948 zasiadał w radzie naczelnej „lubelskiej” PPS. Od 1948 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Członek honorowy Towarzystwa Urbanistów Polskich[2]. Był autorem licznych prac z zakresu zagadnień mieszkaniowych, polityki terenowej, odbudowy i planowania miast w tym Warszawy i jej rejonu. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 162-4-23/24)[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zagadnienia ekonomiki projektowania architektonicznego (1958)
  • Początki odbudowy kraju i stolicy (1979)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 5 lipca 1945 Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej zyskał uznanie międzynarodowe.
  2. 90 lat. Towarzystwo Urbanistów Polskich. Wydawnictwo jubileuszowe. Warszawa: TUP, 2013.
  3. Katarzyna Kaczorowska. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-11-07].
  4. M.P. z 1947 r. nr 74, poz. 490

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]