Michał Kamiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Michał Kamiński
Michał Kamiński
Data i miejsce urodzenia 28 marca 1972
Warszawa
Zawód polityk
Alma Mater Wyższa Szkoła Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie
Stanowisko poseł na Sejm III, IV i VIII kadencji (1997–2004, od 2015), poseł do Parlamentu Europejskiego V, VI i VII kadencji (2004–2007, 2009–2014), rzecznik prasowy prezydenta RP (2007–2009)
Partia ZChN, Przymierze Prawicy, PiS, PJN, PO
Odznaczenia
Order Za Zasługi III klasy (Ukraina) Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Narodowy Order Zasługi Republiki Malty IV Klasy Krzyż Komandorski Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny) Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Republiki Litewskiej Prezydencki Order Zasługi (Gruzja)

Michał Tomasz Kamiński (ur. 28 marca 1972 w Warszawie) – polski polityk, poseł na Sejm III, IV i VIII kadencji, deputowany do Parlamentu Europejskiego V, VI i VII kadencji, od 2007 do 2009 rzecznik prasowy prezydenta Lecha Kaczyńskiego, w 2015 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj]

Ukończył w 2008 studia licencjackie w Wyższej Szkole Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie.

Działał w Narodowym Odrodzeniu Polski, następnie został członkiem-założycielem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego i asystentem szefa tej partii, Wiesława Chrzanowskiego. Drukował artykuły w periodyku „Młodzież Narodowa”. Był dziennikarzem radiowym i prasowym oraz dyrektorem rozgłośni radiowych w Bydgoszczy i Łomży. Podczas wyborów prezydenckich w 1995 został rzecznikiem prasowym komitetu wyborczego Hanny Gronkiewicz-Waltz.

W 1997 wybrano go w okręgu łomżyńskim z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność na posła III kadencji. Do 2001 należał do ZChN, w latach 1996–2000 był rzecznikiem prasowym tej partii. Później działał w Przymierzu Prawicy (2001–2002). W 2002 został członkiem Prawa i Sprawiedliwości, zasiadał we władzach krajowych tego ugrupowania. W 2001 uzyskał po raz drugi mandat poselski z listy PiS w okręgu białostockim. W Sejmie był członkiem Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Spraw Zagranicznych. W 1999 w jednej z dziennikarskich ankiet wybrano go na najlepszego mówcę parlamentu.

W 1999 udał się razem z Markiem Jurkiem i Tomaszem Wołkiem do Wielkiej Brytanii, by spotkać się z osadzonym w areszcie domowym generałem Augusto Pinochetem[1]. W czasie wyjazdu wręczył generałowi pamiątkowy ryngraf z Matką Boską. W 2005 Michał Kamiński stwierdził, że wyjazd ten był błędem, a on sam dopiero później miał poznać prawdę o generale[2].

Od 1 maja 2004 do 6 sierpnia 2007 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego. Od 23 lipca 2007 do 16 kwietnia 2009 był sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta RP, odpowiedzialnym za politykę medialną (zastąpił na stanowisku rzecznika prasowego Macieja Łopińskiego). W 2009 po raz drugi został wybrany na deputowanego do PE z okręgu wyborczego Warszawa I[3].

Michał Kamiński, jako rzecznik prezydenta Lecha Kaczyńskiego podczas jednej z konferencji prasowych w 2007

Był kandydatem Europejskich Konserwatystów i Reformatów na jednego z 14 wiceprzewodniczących PE VII kadencji. Do wyborów stanął także Edward McMillan-Scott z tej samej frakcji, w głosowaniu Michał Kamiński przegrał, otrzymując najmniejsze poparcie spośród wszystkich kandydatów[4]. Został jednocześnie przewodniczącym frakcji ECR, po rezygnacji jednego z torysów. Wkrótce po tej nominacji w mediach brytyjskich pojawiły się opinie określające go mianem homofoba i rasisty, powołujące się na działalność Michała Kamińskiego w Narodowym Odrodzeniu Polski, wspieranie Augusto Pinocheta, przypominane były wypowiedzi polityka dotyczące sprawy pogromu w Jedwabnem i homoseksualistów[5][6][7].

W listopadzie 2010 wystąpił z PiS[8]. W związku z jego uczestnictwem w nowym projekcie Polska Jest Najważniejsza zrezygnował z kierowania frakcją Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy w Europarlamencie[9]. Nie zaangażował się w aktywny sposób w działalność partii PJN.

W kwietniu 2012 ukazała się książka Koniec PiS-u, wywiad rzeka z Michałem Kamińskim przeprowadzony kilka miesięcy wcześniej przez Andrzeja Morozowskiego[10].

W lutym 2013 m.in. wraz z Kazimierzem Marcinkiewiczem i Romanem Giertychem założył think tank Instytut Myśli Państwowej[11].

W wyborach europejskich w 2014 był kandydatem Platformy Obywatelskiej z pierwszego miejsca na liście w okręgu lubelskim[12], nie uzyskał reelekcji. 3 lutego 2015 został sekretarzem stanu w Kancelarii Premiera, obejmując nadzór nad Centrum Informacyjnym Rządu[13].

W wyborach parlamentarnych w 2015 z powodzeniem ubiegał się o mandat poselski z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu wyborczym nr 20, zdobywając 5877 głosów[14]. Pod koniec maja 2016 został na miesiąc zawieszony w prawach członka klubu parlamentarnego PO[15]. W lipcu 2016 został wykluczony z klubu i partii (do której niedługo wcześniej przystąpił)[16].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Życie prywatne[edytuj]

Syn Andrzeja i Grażyny[24]. Ma żonę Annę i dwie córki, Antoninę i Anastazję.

Przypisy

  1. Pinochet w „Życiu”. „Wprost” nr 29/1999 (868). [dostęp 26 marca 2011].
  2. Magdalena Grzebałkowska: Sztabowcy Kaczyńskich: Bielan i Kamiński. wyborcza.pl, 18 października 2005. [dostęp 17 września 2013].
  3. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  4. Kamiński nie będzie wiceprzewodniczącym PE. newsweek.pl, 14 lipca 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  5. Dominika Pszczółkowska: Kamiński ciąży torysom. wyborcza.pl, 20 lipca 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  6. Profile: Michal Kaminski MEP (ang.). bbc.co.uk, 16 lipca 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  7. Toby Helm, Rajeev Syal: Rabbi urges Tories: cut link to Polish MEP (ang.). guardian.co.uk, 19 lipca 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  8. Poncyljusz, Kamiński i Bielan wyszli z PiS. tvn24.pl, 20 listopada 2010. [dostęp 24 lutego 2011].
  9. Michał Kamiński zapowiada rezygnację z szefowania frakcji Europejskich Konserwatystów i Reformatorów. uniaeuropejska.org, 27 stycznia 2011. [dostęp 3 lutego 2011].
  10. „Koniec PiS-u”, czyli tajemnice Jarosława Kaczyńskiego. wp.pl, 18 kwietnia 2013. [dostęp 11 kwietnia 2014].
  11. Think tank Niesiołowskiego, Giertycha, Marcinkiewicza. natemat.pl, 16 lutego 2013. [dostęp 17 lutego 2013].
  12. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 11 kwietnia 2014].
  13. Małgorzata Kidawa-Błońska nowym rzecznikiem rządu. premier.gov.pl, 3 lutego 2015. [dostęp 3 lutego 2015].
  14. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 27 października 2015].
  15. Michał Kamiński zawieszony w prawach członka klubu PO. onet.pl, 31 maja 2016. [dostęp 1 czerwca 2016].
  16. Michał Kamiński, Jacek Protasiewicz, Stanisław Huskowski wykluczeni z PO. „Szkodzili wizerunkowi”. rmf24.pl, 20 lipca 2016. [dostęp 21 lipca 2016].
  17. Указ Президента України № 33/2008 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 13 kwietnia 2011].
  18. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 12 września 2010].
  19. Gazzetta tal-Gvern ta’ Malta / The Malta Government Gazette Nru./No. 18,545 (malt. • ang.). doi-archived.gov.mt, 9 lutego 2010. [dostęp 19 listopada 2013]. s. 1312.
  20. 44/2009. (III. 28.) KE határozat, kitüntetés adományozásáról (węg.). kozlonyok.hu. [dostęp 12 kwietnia 2012].
  21. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). grybauskaite.is.lt. [dostęp 15 lipca 2011].
  22. Georgia awards Michal Kaminski with the Medal of Excellence (ang.). ecrgroup.eu, 3 października 2010. [dostęp 5 października 2010].
  23. EJP awarded the Member of European Parliament (ang.). ejp.eu. [dostęp 16 maja 2014].
  24. Dane osoby z wykazu osób publicznych. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 19 maja 2014].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]