Michał Kondracki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Kondracki
Data i miejsce urodzenia 5 października 1902
Połtawa
Pochodzenie polskie
Data i miejsce śmierci 27 lutego 1984
Glen Cove
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, pedagog, publicysta muzyczny

Michał Kondracki (ur. 5 października 1902 w Połtawie, zm. 27 lutego 1984 w Glen Cove koło Nowego Jorku)[1]polski kompozytor, pedagog i publicysta muzyczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1923–1927 studiował w Konserwatorium Warszawskim kompozycję u Romana Statkowskiego i Karola Szymanowskiego oraz grę fortepianową u Henryka Melcera. W latach 1927–1930 odbył studia w École normale de musique w Paryżu u Paula Dukasa, Paula Vidala i Nadii Boulanger. Był też sekretarzem Stowarzyszenia Młodych Muzyków Polaków w Paryżu[1][2].

Po powrocie do Warszawy zajmował się komponowaniem, krytyką i publicystyką muzyczną oraz działalnością społeczną. Był współorganizatorem i wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, wiceprezesem Stowarzyszenia Pisarzy i Krytyków Muzycznych, członkiem rady artystycznej Opery warszawskiej, członkiem zarządów: Towarzystwa Miłośników Tańca Artystycznego i Towarzystwa im. Karola Szymanowskiego[1][3]. Zajmował się również zbieraniem folkloru muzycznego na Huculszczyźnie, Podhalu i Żywiecczyźnie[1][2].

Wybuch wojny w 1939 zastał go na Morzu Śródziemnym. W 1940 dotarł do Brazylii i zamieszkał w Rio de Janeiro, gdzie współpracował z rozgłośnią radiową (m.in. cykl audycji muzycznych po śmierci Ignacego Jana Paderewskiego). W październiku 1943 wyjechał do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał w Nowym Jorku, później osiedlił się w Sea Cliff pod Nowym Jorkiem, gdzie uczył prywatnie gry na fortepianie. Współpracował też z telewizją Głos Ameryki, dla której przeprowadzał wywiady z polskimi artystami występującymi w Stanach Zjednoczonych. Był prezesem The Long Island Little Orchestra Society. W latach 1948-1949 i 1957-1969 był korespondentem „Ruchu Muzycznego”. W 1960 przeniósł się do Glen Cove, gdzie mieszkał do końca życia[1].

Był zamiłowanym podróżnikiem i wielkim miłośnikiem przyrody i te cechy w dużym stopniu ukształtowały jego życie na emigracji. Kondracki miał dwuczłonowe nazwisko z przydomkiem Ostoya, którego jednak nigdy nie używał[1].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Należał do czołówki polskiej awangardy muzycznej w okresie międzywojennym. W pierwszym okresie twórczości był pod wpływem Karola Szymanowskiego i Igora Strawinskiego. Jednak bogata i zróżnicowanie stylistyczne jego twórczości sprawiały, że nie został ich kontynuatorem, ani naśladowcą szkoły francuskiej, której zawdzięczał opanowanie współczesnych technik kompozytorskich. Jego twórczość cechował ewolucjonizm przejawiający się w umiejętności wchłaniania i przetwarzania nowych prądów oraz urozmaiconym sposobie wykorzystania tworzywa folklorystycznego. Jego utwory cechował rozmach i żywiołowość, jędrna rytmika, wyrazista instrumentacja, później także liryzm i nastrojowość.

Przedwojenna twórczość Kondrackiego w znacznej części uległa zniszczeniu. Po 1939 komponował niewiele, poświęcając się głównie pracy pedagogicznej[1], a po 1957 całkiem zarzucił komponowanie[4]. Na uwagę zasługuje jego przedwojenny dorobek publicystyczny, liczący kilkaset artykułów i recenzji muzycznych[1].

Kompozycje[edytuj | edytuj kod]

(na podstawie materiałów źródłowych[1][5][4][3])

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Mrygoń 1997 ↓.
  2. a b Chodkowski 1995 ↓, s. 475.
  3. a b Michał Kondracki (pol.). W: Polskie Centrum Informacji Muzycznej [on-line]. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
  4. a b Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Bogusław Schäffer: Kondracki, Michał (ang.). W: Oxford Music Online. Grove Music Online [on-line]. 2001-01-20. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)]. via Oxford University Press.
  5. Chodkowski 1995 ↓, s. 434.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]