Michał Kossakowski (1733–1798)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wojewody. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Michał Korwin-Kossakowski
Ilustracja
portret pędzla nieznanego malarza z XVIII wieku
Herb
Ślepowron
Rodzina Kossakowscy herbu Ślepowron
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1733
Królewiec
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1798
Wojtkuszki
Ojciec Dominik Kossakowski
Żona

Barbara z Zyberków primo voto Tyzenhausowa

Dzieci

Józef Dominik Kossakowski

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Michał Korwin-Kossakowski, herbu Ślepowron (ur. 23 lipca 1733 w Królewcu, zm. 18 stycznia 1798 w Wojtkuszkach) – wojewoda witebski i brasławski, pisarz skarbowy litewski, podstoli kowieński, w 1784 roku odznaczony Orderem Orła Białego, kawaler Orderu Świętego Stanisława[1], marszałek sądów kapturowych powiatu kowieńskiego w 1764 roku.

Pochodził ze znanego litewskiego rodu, syn stolnika żmudzkiego Dominika (zmarłego w 1743). Jego braćmi byli biskup inflancki Józef, hetman Szymon oraz kasztelan inflancki Antoni.

W 1764 roku był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego z powiatu kowieńskiego[2].W 1781 uzyskał nominację na kasztelana witebskiego, w 1787 został wojewodą witebskim. Był członkiem konfederacji Sejmu Czteroletniego[3]. Występował jako przeciwnik Konstytucji Trzeciego Maja. Figurował na liście posłów i senatorów posła rosyjskiego Jakowa Bułhakowa w 1792 roku, która zawierała zestawienie osób, na które Rosjanie mogą liczyć przy rekonfederacji i obaleniu dzieła 3 maja[4]. W 1792 roku wybrany został konsyliarzem z Senatu konfederacji generalnej litewskiej w konfederacji targowickiej[5], delegowany do sądów ultimae instantiae[6] i do Komisji Skarbowej Wielkiego Księstwa Litewskiego[7]. W 1794 objął nowo utworzoną funkcję wojewody brasławskiego, został też desygnowany na marszałka Trybunału Litewskiego; tego ostatniego urzędu nie objął z powodu wybuchu insurekcji kościuszkowskiej.

Został pochowany w kościele pod wezwaniem Zbawiciela w Wojtkuszkach; był fundatorem tego kościoła. Jego synem (z małżeństwa z Barbarą z Zyberków, I voto Tyzenhausową, zmarłą w 1811) był Józef Dominik (1771-1840), zięć Szczęsnego Potockiego i pułkownik WP.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mariusz Machynia, Valdas Rakutis, Czesław Srzednicki, Wojsko Wielkiego Księstwa Litewskiego, Kraków 1999, s. 75, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 231.
  2. Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 57.
  3. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 309.
  4. Łukasz Kądziela, Między zdradą a służbą Rzeczypospolitej. Fryderyk Moszyński w latach 1792-1793, Warszawa 1993, s. 46, Сборник Русского исторического общества, t. 47,Petersburg 1885, s. 271.
  5. Korrespondent Warszawski Donoszący Wiadomości Kraiowe y Zagraniczne. 1792, no 64 + dod., s. 586.
  6. Korwin [Kossakowski] S., Trzeci Maj i Targowica, Kraków 1890, s. 129.
  7. Korrespondent Warszawski Donoszący Wiadomości Kraiowe y Zagraniczne. 1792, no 63, s. 580.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polski Słownik Biograficzny, tom XIV, 1968-1969 (artykuł Edmunda Rabowicza)