Michał Kunicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Kunicki
biskup tytularny Arsinoe di Arcadia
Herb Michał Kunicki
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 7 października 1698
Czułczyce
Data i miejsce śmierci 9 listopada 1751
Kraków
biskup sufragan krakowski
Okres sprawowania 1726 - 1751
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Prezbiterat 19 października 1721
Nominacja biskupia 23 grudnia 1726
Sakra biskupia data nieznana

Michał Kunicki (ur. 7 października 1698 r. w Czułczycach, zm. 9 listopada 1751 r. w Krakowie) – archidiakon krakowski od 1725 r., biskup sufragan krakowski od 1727 r, przedstawiciel dyplomatyczny Rzeczypospolitej w Państwie Kościelnym w 1733[1].

Studiował w Krakowie i w Rzymie, w 1721 r. otrzymał święcenia kapłańskie, kanonik warmiński, od 1724 r. kanonik gnieźnieński, rok później kanonik krakowski i jednocześnie kustosz w Sandomierzu. Był deputowanym kapituły krakowskiej do Trybunału Głównego Koronnego, generalny zastępcą biskupa krakowskiego jako księcia siewierskiego, specjalny sędzia przy sądzie konsystorskim. W 1734 r. witał w Krakowie króla Augusta III Sasa. W Prandocinie założył dom dla ubogich, przyczynił się do odbudowy zabudowań kościoła i klasztoru Cystersów w Mogile po pożarze w 1743 r.

Propagator kultu maryjnego, zabiegał o podniesienie poziomu wykształcenia kleru diecezjalnego, odbył wizytację 13 dekanatów diecezji krakowskiej, starał się o ulepszenie administracji parafialnej.

Opiekował się spokrewnionym ze sobą Ignacym Krasickim, którego miał namówić do wyboru stanu duchownego.

Przypisy

  1. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 143.

Bibliografia[edytuj]

  • Encyklopedia Krakowa, wyd. PWN, Kraków, 2000.
  • Jan Kracik, Przeciw reformacji [w:] Kościół krakowski w Tysiącleciu, wyd. "Znak" Kraków 2000 ​ISBN 83-7006-968-1​.