Michał Maksymilian Borwicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Michał Maksymilian Borwicz, pierwotnie Maksymilian Boruchowicz (ur. 11 października 1911 w Krakowie; zm. 31 sierpnia 1987 w Paryżu) – polski poeta, prozaik, publicysta pochodzenie żydowskiego, piszący w językach polskim, jidysz i francuskim.

Debiutował w 1934 na łamach prasy pod oryginalnym nazwiskiem jako krytyk literacki. W 1938 wydał powieść „Miłość i rasa”. W latach 1939-1942 przebywał we Lwowie. Od 1942 do 1943 był więźniem (pseudonim „Ilian”) obozu janowskiego we Lwowie. Przyjaciele Borwicza z PPS działający w Radzie Pomocy Żydom „Żegota”, pomogli mu w ucieczce z obozu. Po ucieczce z obozu działał w partyzantce pod pseudonimem „Zygmunt”. Na jego prośbę, w październiku 1943, przyjaciele wydostali z obozu także 12-letnią osieroconą Jankę Hescheles, autorkę dzienników z obozu.

W latach 1945-1947 był kierownikiem Wojewódzkiej Żydowskiej Komisji Historycznej w Krakowie. Ukończył Wydział Filozoficzny na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W 1947 roku zamieszkał w Paryżu. W 1953 uzyskał stopień doktora z dziedziny socjologii na Sorbonie[1].

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Brzozowski i Malraux (szkic, Lwów 1937)
  • Fizjologia rozpaczy i nihilizmu (rozważania, Kraków 1937)
  • Miłość i rasa (powieść, Kraków 1938)
  • Uniwersytet zbirów. Rzecz o obozie Janowskim we Lwowie 1941–1944 (wspomnienia, Kraków 1946)
  • Literatura w obozie (szkice, Kraków 1946)
  • Ze śmiercią na ty (poezje, Warszawa 1946)
  • Spod szubienicy w teren (wspomnienia)
  • Écrits des condamnés à mort sous l'occupation nazie 1939-1945 (Paris: PUF 1954; Paryż: Gallimard 1973)
  • 1000 ans de vie juive en Pologne (Association des Juifs Polonais en France. Centre d'Etudes Historique, Paryż 1957)
  • L'Insurrection du ghetto de Varsovie (Paryż: Gallimard 1974)

Przypisy

  1. Borwicz (Michel). Écrits des condamnés à mort sous l'occupation allemande 1939-1945. Étude sociologique, thèse de doctorat, Lettres, Paris, 1953

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]