Michał Matyas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Matyas
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Michał Franciszek Mieczysław Matyas
Data i miejsce urodzenia 28 września 1910
Brzozów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 22 października 1975
Kraków, Polska
Wzrost 176 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1924–1926 Lechia Lwów
1926–1929 Pogoń Lwów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1929–1939 Pogoń Lwów 156 (99)
1939–1940 Nieftianik Borysław
1940–1941 Dynamo Kijów 6 (2)
1945–1948 Polonia Bytom
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1932–1939 II Rzeczpospolita Polska 18 (7)
Kariera trenerska
Lata Klub
Polonia Bytom (asystent)
AKS Chorzów
1950–1954 Gwardia Kraków
1952 Polska
1954 Polska
1955–1956 Warta Poznań
1957–1958 Stal Mielec
1959–1961 Cracovia
1962–1963 Stal Mielec
1963–1965 Polonia Bytom
1966–1967 Polska
1968–1969 Cracovia
1969–1970 Górnik Zabrze
1970–1971 Wisła Kraków
1972–1973 Cracovia
1975 Czarni Jasło

Michał Franciszek Mieczysław Matyas (ur. 28 września 1910 w Brzozowie, zm. 22 października 1975 w Krakowie) – polski piłkarz, grający na pozycji napastnika, reprezentant Polski, olimpijczyk, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa

Wychowanek klubu Lechia Lwów. W 1926 został piłkarzem Pogoni Lwów. We wrześniu 1939 po zajęciu Lwowa przez radzieckich żołnierzy Pogoń przestała istnieć i piłkarz rozpoczął występy w składzie Naftowyka Borysław. W końcu 1940 razem z Aleksandrem Skoceniem, Tadeuszem Jedynakiem, Mieczysławem Górskim i Ołehem Łajewskim został zabrany do Dynama Kijów[1][2].

Po drugiej wojnie światowej ten zabużanin grający w Polonii Bytom już w 1945 został uznany najlepszym śląskim zawodnikiem[3]. W 1948 zakończył w Polonii karierę piłkarską.

Kariera reprezentacyjna

W Reprezentacji Polski debiutował 10 lipca 1932 w wygranym 2:0 meczu ze Szwecją w Warszawie. Wystąpił w jednym meczu na Igrzyskach Olimpijskich w 1936 w Berlinie.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem. W latach 1950-1952, 1954 oraz 1966-67 pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji Polski. Później trenował m.in. dwukrotnie drużynę Stali Mielec (w latach 1957-58 i 1962-63). W 1965 trenował drużynę Polonii Bytom podczas zwycięskiego turnieju o Puchar Ameryki. Pracował także w takich klubach jak: Wisła Kraków, Cracovia, Górnik Zabrze, Czarni Jasło.

Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[4].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe
  • wicemistrz Polski: 1932, 1933, 1935
Sukcesy indywidualne

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]