Michał Micherdziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Micherdziński
Data i miejsce urodzenia 1919
Dąbrowa Górnicza
Data i miejsce śmierci 23 lutego 2006
Sanok
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Sanoku
Narodowość polska
Tytuł naukowy inżynier
Pracodawca Autosan
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Michał Micherdziński (ur. 1919 w Dąbrowie Górniczej, zm. 23 lutego 2006 w Sanoku) – polski inżynier, pracownik przemysłu motoryzacyjnego związany z Sanokiem.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1919 w Dąbrowie Górniczej. W rodzinnym mieście ukończył szkołę powszechną i gimnazjum. Podjął studia inżynierskie w Warszawie. Studia inżynieryjne ukończył w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej w obronie Warszawy. Po nastaniu okupacji niemieckiej został aresztowany przez gestapo, po czym 26 czerwca 1940 został osadzony w niemieckim obozie koncentracyjnym KL Auschwitz jako więzień polityczny. Otrzymał numer obozowy 1261. 29 lipca 1941 był świadkiem, gdy na apelu franciszkanin Maksymilian Maria Kolbe dobrowolnie wybrał śmierć głodową w zamian za skazanego współwięźnia Franciszka Gajowniczka[1][2][3]. W 1944, wraz z innymi więźniami został przewieziony z Auschwitz do obozu Flossenbürg. Tam odzyskał wolność u kresu wojny 24 kwietnia 1945.

Po wojnie podjął pracę na stanowisku nauczyciela w zakładach samochodowych w Bielsku Białej. W 1950 zamieszkał w Sanoku, gdzie najpierw był pracownikiem szczebla kierowniczego w Zakładach Przemysłu Gumowego „Stomil”[4]. Później przeszedł do Sanockiej Fabryki Autobusów „Autosan”, gdzie w latach 60. był kierownikiem służby bhp[5], a w latach 70. pełnił funkcję zastępcy dyrektora[6][7] do spraw pracowniczych[8].

Należał do Polskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych. Na emeryturze działał na rzecz głoszenia wiedzy o św. ojcu M. M. Kolbe. Był związany z kościołem Franciszkanów w Sanoku[9].

Zmarł 23 lutego 2006 w Sanoku i został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sanoku 27 lutego 2006[10][11][12].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Anna Dąbrowska: Krew męczenników posiewem chrześcijan. niedziela.pl, 2004. [dostęp 2015-09-12].
  2. Stałem w jednym szeregu z o. Maksymilianem. nasza-arka.pl. [dostęp 2015-09-12].
  3. Wiesław Bar. Święty Maksymilian Maria Kolbe – męczeństwo z miłości. „Polonia Sacra”. 30 (74), s. 37, 2012. 
  4. Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 98. ISBN 978-83-935385-7-7.
  5. Władysław Boczar. „Jego wysokość”. „Nowiny”, s. 3, Nr 168 z 17 lipca 1962. 
  6. Bogumiła Koszela, Wiesław Koszela, Marian Struś: 50 lat Zakładowego Domu Kultury, 30 lat Orkiestry Dętej, 30 lat Klubu Sportowego „Stal” Sanockiej Fabryki Autobusów „Autosan”. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1976, s. 5.
  7. Władysław Stachowicz. Samorząd terytorialny miasta Sanoka w latach 1990–2002 w relacjach lokalnej prasy. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 267, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  8. Wiesław Koszela. XXXI lat ORMO. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 5 (74) z 1-15 marca 1977. Sanocka Fabryka Autobusów. 
  9. Witold Pobiedziński: Sanok: Intronizacja relikwii św. Maksymiliana. sanok24.pl, 2006-10-18. [dostęp 2015-09-12].
  10. Odszedł świadek. „Tygodnik Sanocki”, s. 2, Nr 10 (748) z 10 marca 2006. 
  11. 2006-02-24: Zmarł Michał Micherdziński. franciszkanie.pl. [dostęp 2015-09-12].
  12. Odszedł świadek. dziennikpolski24.pl, 2006-02-27. [dostęp 2015-09-12].
  13. Uroczyste obchody 57 rocznicy Wielkiego Października. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 18 z 1-15 grudnia 1974. Sanocka Fabryka Autobusów. 
  14. Życiorysy pracą pisane. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 8 (27) z 15-30 kwietnia 1975. Sanocka Fabryka Autobusów. 
  15. Obchody Dnia Działacza Kultury w Zakładowym Domu Kultury. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 6, Nr 15 (144) z 20-31 maja 1979. Sanocka Fabryka Autobusów. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]