Michał Rawita Witanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tablica w piotrkowskim rynku upamiętniająca działalność Michała Rawity Witanowskiego
Apteka w Piotrkowie, Rynek Trybunalski 3, niegdyś własność Rawity Witanowskiego

Michał Rawita Witanowski herbu Rawicz (ur. 13 września 1858 w Częstochowie, zm. 25 lutego 1943 w Piotrkowie Trybunalskim) – polski regionalista, krajoznawca i historyk, z zawodu farmaceuta. Założyciel wielu lokalnych organizacji kulturalnych. W licznych publikacjach z zakresu historii, archeologii, etnografii i krajoznawstwa opisywał miejscowości Wielkopolski, Małopolski i ziemi sieradzkiej.

Urodzony w Częstochowie, ukończył gimnazjum w Kielcach. W latach 1880-1884 studiował farmację na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Był jednym z redaktorów „Kaliszanina” w końcowym okresie ukazywania się tego czasopisma. W latach 1890-1907 mieszkał w Kłodawie, będąc właścicielem mieszczącej się tam apteki. Założył kłodawskie Koło Macierzy Szkolnej, przy którym działała ochronka dla dzieci i czytelnia książek. W 1907 roku przeniósł się do Piotrkowa Trybunalskiego, kupując mieszczącą się w rynku aptekę. W roku 1908 założył piotrkowski oddział Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego (PTK), któremu przewodniczył aż do 1939 roku. W 1921 roku został członkiem honorowym PTK. Założył piotrkowskie muzeum, powstałe jako Muzeum Krajoznawcze Ziemi Piotrkowskiej (1909), któremu przekazał swoje gromadzone przez wiele lat zbiory. Z jego inspiracji powstała także biblioteka miejska w Piotrkowie.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1929)[1].

Zmarł 25 lutego 1943 roku w Piotrkowie Trybunalskim i został pochowany na starym cmentarzu (kwatera 11, grób nr 448).

Bibliografia prac Rawity Witanowskiego, zatytułowana 45 lat działalności na niwie historii regionalnej, została wydana w Łodzi w 1935 roku. W 1991 roku Kłodawskie Towarzystwo Kulturalne wydało broszurę Michał Rawita-Witanowski i kłodawska farmacja.

Imię Rawity Witanowskiego noszą ulice w Kole i Kłodawie oraz piotrkowski oddział PTTK i skwer przy zbiegu ulic Wojska Polskiego - Armii Krajowej. Tabliczka z jego portretem od 14 grudnia 2013 r. znajduje się na Głazie Krajoznawców w Poznaniu (Pomnik Stulecia Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego) na Wzgórzu Świętego Wojciecha.

Niektóre publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Lud wsi Stradomia (pod Częstochową). Szkic etnograficzny, Kraków 1883
  • Żywot bł. Bogumiła arcybiskupa gnieźnieńskiego, Koło 1885
  • Monografia Łęczycy, Kraków 1898
  • Pabianice, „Wędrowiec” 1899, nr 50
  • Po bocznych drogach – Kalisz, "Wędrowiec" 1901, nr 4
  • Kłodawa i jej okolice pod względem historyczno-ludoznawczym, Warszawa 1904
  • Przewodnik po dawnym opactwie cystersów w Sulejowie, Piotrków Tryb. 1910
  • Wielkopolskie miasto Koło – jego przeszłość i pamiątki, Piotrków Tryb. 1912
  • Przewodnik po Piotrkowie Trybunalskim, Piotrków Tryb. 1923
  • Zbór we Włoszczowej, Kraków 1925
  • Ilustrowane okolice Piotrkowa, Piotrków Tryb. 1926
  • Dawny powiat chęciński (wznowienie Kielce 2001)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu krajoznawczem i historycznem” M.P. z 1929 r. nr 274, poz. 630

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]