Michał Woysym-Antoniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Woysym-Antoniewicz
Ilustracja
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1897
Kraków
Data i miejsce śmierci 12 grudnia 1989
Austin
Przebieg służby
Lata służby 1914–1945
Siły zbrojne Legiony Polskie
Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie) Odznaka Honorowa Olimpijska (III Rzesza)
ilustracja
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
srebro Amsterdam 1928 jeździectwo
skoki - drużynowo
brąz Amsterdam 1928 jeździectwo
wkkw - drużynowo

Michał Woysym-Antoniewicz (ur. 7 lipca 1897 w Krakowie, zm. 12 grudnia 1989 w Austin) – major kawalerii Wojska Polskiego, srebrny i brązowy medalista olimpijski w jeździectwie.

W czasie I wojny światowej pełnił służbę w Legionach Polskich, w 2 pułku Ułanów Legionowych i w armii Austro-Węgier. W latach 1918–1924 był oficerem 2 pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. W latach 1924–1934 był instruktorem i szefem nauki jazdy (ekwitacji) w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od 1936 pełnił funkcję Rejonowego Inspektora Koni w Tarnopolu.

Czterokrotnie uczestniczył w prestiżowym Pucharze Narodów, odnosząc 2 zwycięstwa (1927 Nowy Jork na koniu Readgledcie, 1928 Warszawa na koniu Banzaj). Podczas jednego z treningów uległ wypadkowi. Został przygnieciony przez konia (został operowany – po usunięciu płuca startował z jednym). Był uczestnikiem wojny obronnej 1939.

Po wojnie zamieszkał na stałe w USA, pracując jako trener – koordynator. Żonaty (od 1932) z Zofią Julianną Brengosz, miał jednego syna Piotr Jan (ur. 1936).

Awanse służbowe[edytuj | edytuj kod]

Ordery i Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  2. M.P. z 1928 r. nr 14, poz. 20 „za wybitne zasługi, położone na polu propagandy polskiego sportu konnego na konkursach hipicznych w Ameryce”.
  3. „Krzyż zasługi” dla zwycięskich kawalerzystów. „Żołnierz Polski”, s. 98, Nr 5 z 29 stycznia 1928. 
  4. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 39, 11 listopada 1937. 
  5. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 55, 11 listopada 1937. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]