Michaił Dragomirow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michaił Iwanowicz Dragomirow
Михаи́л Ива́нович Драгоми́ров
Ilustracja
Portret M. Dragomirowa pędzla Ilji Riepina (1889)
generał
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1830
w pobliżu Konotopu
Data i miejsce śmierci 28 października 1905
Konotop
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Stanowiska D-ca 14. Dywizji Piechoty, d-ca Kijowskiego Okręgu Wojskowego, generalny gubernator Kijowa, Wołynia i Podola
Główne wojny i bitwy Wojna prusko-austriacka,
Wojna rosyjsko-turecka (1877–1878)
Późniejsza praca naczelnik Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego
Odznaczenia
Order Świętego Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Palm Akademickich (Francja) Medal Wojskowy (Francja) Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch Kawaler II Klasy Orderu Królewskiego Korony (Prusy) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Komandor Orderu Miecza (Szwecja)

Michaił Iwanowicz Dragomirow (ur. 20 listopada 1830 w pobliżu Konotopu, zm. 28 października 1905 w Konotopie) – generał Armii Imperium Rosyjskiego, teoretyk wojskowości i pedagog.

Ukończył Konstantynowską Szkołę Artylerii. Służył w Sztabie Generalnym i był wykładowcą taktyki w Akademii Wojskowej. Przedstawiciel Rosji przy pruskim sztabie wojennym podczas wojnie prusko-austriackiej 1866. Dowódca 14. Dywizji Piechoty w wojnie rosyjsko-tureckiej 1877-1878; jego dywizja jako pierwsza przeprawiła się przez Dunaj w pobliżu miasta Sistowo pod tureckim ostrzałem. 12 sierpnia 1877 podczas bitwy pod Szipką został ranny w nogę i wycofany z frontu. W 1878 został naczelnikiem Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego jako adiutant generalny. W 1889 został dowódcą Kijowskiego Okręgu Wojskowego. 1897-1903 generalny gubernator Kijowa, Wołynia i Podola. Od 1903 członek Rady Państwowej. Jego sześciu synów również zostało oficerami rosyjskiej armii.

Odznaczenia[edytuj]

Literatura[edytuj]

  • Jacek Czajowski, Jacek M. Majchrowski: Sylwetki polityków drugiej Rzeczypospolitej. Kraków: Wydawnictwo ZNAK, 1987. ISBN 83-7006-170-2