Michaił Kachowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michaił Kachowski
Каховский, Михаил Васильевич
Ilustracja
generał piechoty
Data urodzenia 1734
Data śmierci 1800
Przebieg służby
Lata służby przed 1758-1792, 1796-1797
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Główne wojny i bitwy Wojna siedmioletnia, Wojna rosyjsko-turecka (1768-1774), Wojna rosyjsko-turecka (1787-1792), Wojna polsko-rosyjska 1792
Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie)

Michaił Wasiljewicz Kachowski (ros. Михаил Васильевич Каховский; ur. 1734 - zm. 1800) – generał rosyjski, generał en chef armii rosyjskiej, która uderzyła na Rzeczpospolitą od strony Ukrainy w czasie wojny polsko-rosyjskiej 1792 roku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w dwóch wojnach rosyjsko-tureckich: w latach 1768–1774, w drugiej, w latach 1787–1792 był wodzem rosyjskiej armii i floty czarnomorskiej. Po kampanii w Polsce został zdymisjonowany za konflikt z bratem faworyta carycy Katarzyny II, Walerianem Zubowem.

W 1796 przywrócony do służby przez cara Pawła I w stopniu generał-gubernatora penzeńskiego i niżnonowogrodzkiego, a później, 5 kwietnia 1797 otrzymał tytuł hrabiowski. Wkrótce potem zrezygnował ze służby czynnej.