Michaił Lewandowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michaił Karłowicz Lewandowski
Михаил Карлович Левандовский
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1890
Tbilisi,
Data i miejsce śmierci 29 lipca 1938
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19121938
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru
Członkowie Wojskowej Rady Rewolucyjnej Republiki ZSRR: Od prawej: Iona Jakir, Aleksandr Jegorow, Siergiej Kamieniew, Klimient Woroszyłow, Siemion Budionny, Michaił Lewandowski, Konstanin Awksentewski, Borys Szaposznikow, Iwan Biełow, Ijeronim Uborewicz, grudzień 1927 rok

Michaił Lewandowski, ros. Михаил Карлович Левандовский (ur. 3 maja?/15 maja 1890 w Tyflisie, zm. 29 lipca 1938 w Moskwie) − sztabskapitan Armii Imperium Rosyjskiego, komandarm II rangi Armii Czerwonej.

Pochodził z rodziny chłopskiej i był synem Karola Lewandowskiego, Polaka, podoficera służby długoterminowej armii carskiej. Ukończył czteroklasową Szkołę Miejską, a następnie Szkołę Realną w Groznym. Przed powołaniem do wojska uczył się na zecera w drukarni i pracował na poczcie w Groznym. Od 1910 roku pełnił służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1912 r. ukończył Włodzimierską Uczelnię Wojskową w Petersburgu w stopniu podporucznika i był skierowany do służby w 202 Gorijskim Pułku Piechoty w Kutaisi. Uczestnik I wojny światowej, nagrodzony za walki 6 orderami. Walczył jako dowódca kompanii w Prusach Wschodnich, pod Warszawą i w Galicji. Odznaczony 5 medalami. Po dwukrotnym odniesieniu ciężkich ran przebył wielomiesięczne leczenie, a następnie został w 1916 r. dowódcą 4 pododdziału 1 dywizjonu samochodów pancernych, a następnie dowódcą tego dywizjonu. W armii carskiej w 1916 r. uzyskał stopień kapitana sztabowego, później przeszedł na stronę rewolucjonistów.

Jako dowódca pododdziału 1 kompanii karabinów maszynowych brał udział w zdławieniu powstania gen. Ławra Grigoriewicza Korniłowa w 1917 r. Walczył z wojskami Kiereńskiego i Krasnowa. W 1918 r. wstąpił do Partii Eserów-Maksymalistów i do Armii Czerwonej, a od 1920 r. został członkiem KPZR. Od lutego do sierpnia 1918 r. jako komisarz wojskowy Groznego i Władykaukazu organizował jednostki Armii Czerwonej w Groźnieńskim Rejonie Czeczenii. Od sierpnia do grudnia 1918 r., jako Ludowy Komisarz ds. Wojskowych Terskiej Republiki Czeczenii, a później wyznaczony na dowódcę Władykaukasko-Groźnieńskiej Grupy Wojsk, dowodził oddziałami tej Republiki.

W czasie walk z "interwentami", "basmaczami" i "białogwardzistami" w latach 1919 - 1925 dowodził dywizjami, armiami, a także okręgami wojskowymi na Północnym Kaukazie, Ukrainie, Krymie oraz Frontem Turkiestańskim. W 1919 roku był dowódcą 11 Armii, w latach 1919-1921 dowódcą Specjalnej, a później 7 Dywizji Kawalerii, 33 Kubańskiej Dywizji Kawalerii, Terskiej Grupy Wojsk, w kwietniu-sierpniu 1920 był dowódcą 11 Armii i 9 Armii (sierpień 1920 - maj 1921). W okresie lipiec–wrzesień 1921 był dowódcą wojsk Guberni Tambowskiej. Po wojnie domowej był pomocnikiem i zastępcą w kilku Okręgach Wojskowych (OW). Był dowódcą Turkiestańskiego OW (kwiecień 1924 - listopad 1925), od 1925 r. do 1928 r. dowodził Kaukaską Armią Czerwonego Sztandaru.

W latach 1928-1929 był jednocześnie pełnomocnikiem Ludowego Komisariatu ds. Wojskowych przy Radzie Komisarzy Ludowych Zakaukaskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej i szefem Głównego Zarządu Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej. W latach 1929-1937 r. dowodził kolejno Syberyjskim, Kaukaskim i Zakaukaskim Okręgami Wojskowymi. W 1935 r. został awansowany na dowódcę armii II stopnia[potrzebny przypis]. W 1937 r. był jednocześnie deputowanym posłem Rady Najwyższej[potrzebny przypis] Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, członkiem Rady Wojskowej przy Ludowym Komisarzu Obrony ZSRR, dowódcą Przymorskiej Grupy Wojsk Samodzielnej Dalekowschodniej Armii Czerwonego Sztandaru[potrzebny przypis].

Aresztowany 23 lutego 1937 r. i oskarżony o udział w "antyradzieckim, trockistowskim, wojskowo-faszystowskim spisku" oraz o "szpiegostwo". W czasie śledztwa torturowany, przyznał się do winy. 29 lipca 1938 r. skazany przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR na karę śmierci przez rozstrzelanie. Wyrok wykonano tego samego dnia. W dniu 28 kwietnia 1956 r. został zrehabilitowany.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]