Michaił Miłoradowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michaił Miłoradowicz
Михаил Андреевич Милорадович
Ilustracja
Portret z lat 1823–1825 pędzla George’a Dawe’a
generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 12 października 1771
Petersburg
Data i miejsce śmierci 27 grudnia 1825
Petersburg
Przebieg służby
Lata służby 1787–1825
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki 81 Apszeronski Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-szwedzka (1788–1790), II koalicja antyfrancuska, III koalicja antyfrancuska, Wojna rosyjsko-turecka (1806–1812), Inwazja na Rosję (1812), VI koalicja antyfrancuska, Powstanie dekabrystów
podpis
Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego II klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Czerwonego Orła Order Czarnego Orła (Prusy) Komandor Orderu Leopolda Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Komandor Orderu Marii Teresy

Michaił Andrejewicz Miłoradowicz, hrabia 1813 (ros. Михаил Андреевич Милорадович) (ur. 1 października 1770 (71?) w Petersburgu, zm. 26 (27?) grudnia 1825 w Petersburgu) – generał piechoty armii Imperium Rosyjskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego przodkowie wywodzili się z Hercegowiny. Przenieśli się do Rosji za panowania Piotra I. Miłoradowicz już jako młodzieniec wstąpił do armii. Brał udział w wojnach przeciw Turkom w 1787 r. i przeciw Polakom w 1794 r. Mianowany do stopnia generała majora w 1798. Służył pod zwierzchnictwem Aleksandra Suworowa, w jego sztabie jako generał dyżurny w kampanii we Włoszech i w Szwajcarii w 1799. W 1805 r. wykazał się odwagą jako generał lejtnant i dowódca jednej z dywizji w bitwie pod Austerlitz. W VIl wojnie rosyjsko-tureckiej 1806–1812 dowódca korpusu (w rzeczywistości oddziału wydzielonego). 13 grudnia 1806 opanował Bukareszt, a 1807 odniósł zwycięstwo nad Turkami pod Turbate. W 1808 r. prowadził już samodzielne dowództwo, uderzył na Turków pod Obileszti i pod Giurgiu. W 1810 r. Miłoradowicz został generałem piechoty.

Podczas wojny ojczyźnianej 1812 r. walczył w bitwie pod Borodino, gdzie dowodził prawym skrzydłem 1. Armii. Po bitwie dowodząc ariergardą zabezpieczał manewr rosyjskiej armii pod Tarutino. Razem z Levinem von Bennigsenem zaatakował Francuzów 18 października 1812 pod Tarutino i 24 października pod dowództwem Michaiła Kutuzowa pod kilkoma innymi miejscowościami.
W czasie odwrotu armii Napoleona dowodził awangardą wojsk rosyjskich. Uczestnik kampanii zagranicznych 1813–1814. 8 lutego 1813 zajął Warszawę. Potem osłaniał w bitwie pod Lützen lewą flankę sił sprzymierzonych. Jako dowódca rosyjskiej straży przedniej stoczył bitwy pod Rochlitz, Dreznem, Bischofswerdą i na wzgórzu Kapellenberg, gdzie został wyniesiony do godności hrabiowskiej.
W bitwie pod Bautzen w dniach 20–21 maja kierował awangardą. Walczył z sukcesami pod Kulm, pod Lipskiem i pod La Rothière.

Od 1814 dowódca Korpusu Gwardii Cesarskiej.

Po pokoju w 1818 r. mianowany na gubernatora wojskowego Petersburga. Podczas antycarskiego powstania dekabrystów 14 grudnia 1825 stojąc po stronie cara Mikołaja I został śmiertelnie ranny w Petersburgu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 16, Moskwa 1974