Michaił Piotrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michaił Borisowicz Piotrowski (ros. Михаил Борисович Пиотровский, ur. 9 grudnia 1944 w Erywaniu) – rosyjski historyk orientalista, filolog, znawca sztuki, dyrektor Ermitażu (od 1992).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem dyrektora Ermitażu Borisa Piotrowskiego. W 1967 ukończył z wyróżnieniem Wydział Wschodni Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego (katedrę filologii arabskiej), 1967-1991 pracował w Leningradzkim Oddziale Instytutu Orientalistyki, w 1973 obronił pracę kandydacką, a w 1985 doktorską. W 1991 został zastępcą dyrektora Muzeum Ermitażu ds. pracy naukowej, a w lipcu 1992 dyrektorem Państwowego Ermitażu, 1993-1996 był członkiem kolegium Ministerstwa Kultury Rosji (ponownie został nim w 2001). W 1996 został członkiem Rady przy Prezydencie Federacji Rosyjskiej ds. kultury i sztuki, w 2001 prezesem Związku Muzeów Rosji, a w 2012 dziekanem Wydziału Wschodniego Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego. Jest członkiem-korespondentem Niemieckiego Instytutu Archeologicznego i honorowym członkiem Akademii Nauk Republiki Tatarstanu. W 2011 został wybrany deputowanym do Dumy Państwowej, jednak nie przyjął mandatu. Zna języki arabski i angielski. Napisał ponad 250 prac naukowych, m.in. na temat arabskiej kultury i języka.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]