Michaił Somow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michaił Michajłowicz Somow (ros. Михаил Михайлович Сомов, ur. 7 kwietnia 1908 w Moskwie, zm. 30 grudnia 1973 w Leningradzie) – radziecki oceanolog, badacz polarny, zastępca dyrektora Arktycznego Instytutu Naukowo-Badawczego, Bohater Związku Radzieckiego (1952).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1937 ukończył Moskiewski Instytut Hydrometeorologiczny i został pracownikiem naukowym Centralnego Instytutu Pogody, później starszym hydrologiem Naukowo-Badawczego Instytutu Arktyki w Leningradzie, gdzie uczył się na aspiranturze. W 1939 wziął udział w pierwszej wyprawie na Północną Drogę Morską na wschód i z powrotem, lato i jesień 1940 spędził na lodołamaczu "Fiodor Litke". Od listopada 1941 służył w Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie z Niemcami, pracował w sztabie białomorskiej flotylli wojennej, wiosną 1942 został oficerem sztabu operacji morskich zachodniego sektora Arktyki (Dikson), w 1943 został przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana. W 1945 obronił pracę kandydacką w Arktycznym Instytucie Naukowo-Badawczym, w październiku 1945 wziął udział w przelocie nad Biegunem Północnym zorganizowanym przez Arktyczny Instytut Naukowo-Badawczy, 1948-1949 brał udział w kosztownych ekspedycjach "Siewier-2" i "Siewier-4", kierując w nich grupami naukowymi, od kwietnia 1950 do kwietnia 1951 był szefem dryfującej stacji polarnej "Siewiernyj Polus-2". W 1951 objął funkcję zastępcy dyrektora Arktycznego Instytutu Naukowo-Badawczego, 1955-1957 i 1962-1964 kierował pierwszą, ósmą i dziewiątą radziecką ekspedycją antarktyczną. Przyczynił się do otwarcia (13 lutego 1956) pierwszego radzieckiego antarktycznego obserwatorium eksperymentalnego Mirnyj. Odkrył trzy zatoki, półwysep i jezioro. Od 1952 należał do KPZR, w 1954 otrzymał stopień doktora nauk geograficznych. W 1945 nadano mu tytuł "Honorowy Polarnik".

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]