Michel Platini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy francuskiego piłkarza urodzonego w 1955 roku. Zobacz też: inny zawodnik o tym imieniu i nazwisku.
Michel Platini
Ilustracja
Imię i nazwisko Michel François Platini
Data i miejsce
urodzenia
21 czerwca 1955
Jœuf, Francja
Pozycja Pomocnik
Wzrost 178 cm
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1972–1979
1979–1982
1982–1987
Nancy
Saint-Étienne
Juventus
181 (98)
104 (58)
147 (68)
Występy w reprezentacji
Lata Reprezentacja
1976–1987
1988
 Francja
 Kuwejt
72 (41)
1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1988–1992  Francja

Michel François Platini (ur. 21 czerwca 1955 w Jœuf) – francuski piłkarz, trener i działacz sportowy pochodzenia włoskiego.

Uważany jest za jednego z najlepszych i najbardziej wszechstronnych piłkarzy w historii. Był zawodnikiem m.in. AS Nancy, AS Saint-Étienne oraz przez pięć lat Juventusu, z którym w tym czasie zdobył dwa mistrzostwa Włoch, Puchar Włoch, Puchar Mistrzów, Puchar Zdobywców Pucharów i Puchar Interkontynentalny oraz indywidualnie trzykrotnie Złotą Piłkę dla najlepszego piłkarza Europy. Z reprezentacją Francji, w której barwach rozegrał 72 mecze, brał udział w trzech turniejach o mistrzostwo świata oraz (w 1984) triumfował w mistrzostwach Europy (został także królem strzelców tej imprezy). W latach 1988-1992 był selekcjonerem drużyny narodowej. Od połowy lat 90 zasiada we władzach UEFA. Funkcję prezydenta tej organizacji pełnił od 26 stycznia 2007 do 21 grudnia 2015, kiedy to został zawieszony przez FIFA na 8 lat.

Kariera piłkarska[edytuj]

Piłkarską karierę zaczynał w lokalnych klubach Quiestede i Jœuf. Przełomem w jego karierze było przejście w wieku osiemnastu lat do AS Nancy, z którym w 1978 zdobył swoje pierwsze cenne trofeum – Puchar kraju. Rok później grał już w AS Saint-Étienne, który na początku lat 80., także dzięki Platiniemu, odnosił swoje największe sukcesy. To z Saint-Étienne Michel wywalczył w 1981 swój jedyny tytuł mistrza Francji.

Po udanym Mundialu 1982 (Francja przegrała w meczu o trzecie miejsce z Polską) o Platiniego upomniał się Juventus, przeżywający wówczas pod wodzą Giovanniego Trapattoniego okres piłkarskiego rozkwitu. Przez kolejnych pięć lat (w tym trzy wraz z Polakiem Zbigniewem Bońkiem) stanowił o ofensywnym obliczu drużyny, z którą zdobył wszystkie najważniejsze europejskie trofea. W połowie lat 80. był liderem reprezentacji Francji, która w 1984 wywalczyła swój pierwszy tytuł mistrza Europy.

Platini zakończył swoją piłkarską karierę w 1987, w wieku trzydziestu dwóch lat.

Sukcesy piłkarskie[edytuj]

W reprezentacji Francji rozegrał 72 mecze (49 jako kapitan) i strzelił 41 goli, zdobył mistrzostwo Europy w 1984 oraz startował w Mistrzostwach Świata 1978 (faza grupowa), 1982 (IV miejsce) i 1986 (III miejsce).

Za wybitne osiągnięcia sportowe w 1985 został odznaczony przez prezydenta Francji Legią Honorową V klasy, a w 1988 IV klasą tego orderu.

Kariera szkoleniowa[edytuj]

Pod koniec 1988 przejął od Henriego Michela stery reprezentacji. Kariera selekcjonera, trwająca cztery lata, przyniosła Platiniemu wiele rozczarowań, z których największe – niezakwalifikowanie się na Mundial 1990 i słaby występ na Euro 1992 – na dobre zniechęciło go do pracy szkoleniowej.

Kariera działacza piłkarskiego[edytuj]

Od połowy lat 90. jest prominentnym działaczem UEFA. W latach 1993-1998 był szefem komitetu organizacyjnego mistrzostw świata. W 2005 ogłosił, że w następnym wyborach będzie ubiegał się o funkcję szefa tej organizacji. 26 stycznia 2007 na XXXI zjeździe UEFA został wybrany na prezydenta. Zastąpił Szweda Lennarta Johanssona. 21 grudnia 2015 został zawieszony przez FIFA na 8 lat za przyjęcie znaczących środków finansowych od innego działacza FIFA Seppa Blattera.

Linki zewnętrzne[edytuj]