Michele Jamiolkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michele B. Jamiolkowski
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1932
Stryj
Zawód Inżynier budownictwa, geotechnik
Alma Mater Uniwersytet Turyński
Stanowisko profesor geotechniki

Michele B. Jamiolkowski (ur. 21 lipca 1932 w Stryju) – włoski inżynier budownictwa i geotechnik polskiego pochodzenia. Od 1969 profesor geotechniki Uniwersytetu Turyńskiego[1].

Jest również inżynierem-doradcą i byłym prezesem firmy inżynieryjnej Studio Geotecnica Italiano in Torino, której był członkiem od 1964[1].

W latach 1990–2001 był przewodniczącym międzynarodowej komisji ds. Krzywej Wieży w Pizie, w tym czasie dokonał też jej modernizacji (według planów Johna Burlanda). Od 1985 jest doradcą geotechnicznym projektu wybudowania mostu nad cieśniną Mesyńską (wł. Ponte sullo Stretto di Messina), doradcą projektu wybudowania w Brindisi terminalu dla gazowców. Od 2003 członek komisji ds. ochrony Wenecji przed podtopieniami (MOSE), od 2004 zasiada w konsorcjum ds. modernizacji dzwonnicy św. Marka w Wenecji. Zajmował się też zagadnieniem sanacji gruntów wokół Czarnobyla[1].

Od 1991 członek-korespondent Turyńskiej Akademii Nauk. Od 2005 członek zagraniczny National Academy of Engineering. W 2001 otrzymał nagrodę Terzaghi Award ufundowaną przez American Society of Civil Engineers (ASCE). Członek honorowy Japońskiego Towarzystwa Geotechnicznego. W latach 1994–1997 był prezesem International Society for Soil Mechanics and Geotechnical Engineering. Jest wydawcą International Journal of Geomechanics and Geotechnical Engineering i współwydawcą Soil and Rock International Journal[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Accademia delle Scienze di Torino: Michele JAMIOLKOWSKI (ang.). www.accademiadellescienze.it:80. [dostęp 2016-12-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-03-04)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]