Michniowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michniowiec
Cerkiew w Michniowcu
Cerkiew w Michniowcu
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat bieszczadzki
Gmina Czarna
Liczba ludności (2006) 170
Strefa numeracyjna (+48) 13
Tablice rejestracyjne RBI
SIMC 0348022
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Michniowiec
Michniowiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Michniowiec
Michniowiec
Ziemia49°18′05″N 22°43′53″E/49,301389 22,731389

Michniowiec dawniej też Michnowiec i Michnowicewieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Czarna. W miejscowości znajduje się rzymskokatolicki kościół filialny pw. Narodzenia Św. Jana Chrzciciela należący do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Czarnej Górnej.

Wieś królewska Michnowiecz położona była w 1589 roku w starostwie niegrodowym samborskim w powiecie samborskim ziemi przemyskiej województwa ruskiego[1]. W okresie międzywojennym w powiecie turczańskim. Po wojnie wieś Michniowiec znalazła się w ZSRR. W 1952 roku w ramach umowy o zamianie odcinków terytoriów państwowych zawartej 15 lutego 1951 pomiędzy PRL i Związkiem Radzieckim, część obszaru dawnej gminy Łomna (z Bystrem, Lipiem i Michniowcem) została przyłączona do Polski, wchodząc w skład gminy Czarna w nowo utworzonym powiecie ustrzyckim w woj. rzeszowskim[2].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie krośnieńskim.

Historia[edytuj]

Michniowiec jest jednym z najstarszych ośrodków górnictwa naftowego na świecie, kopalnie ropy naftowej istniały tu przed rokiem 1884.

We wsi znajduje się cerkiew greckokatolicka pw. Narodzenia Bogarodzicy wybudowana w roku 1863 lub 1868 na miejscu poprzedniej, która istniała już w 1557 r. Podczas remontu w 1924 roku dobudowano zakrystię i kruchtę. W pobliżu cerkwi drewniana dzwonnica wzniesiona w 1904 r. Od 1971 r. służy jako kościół rzymskokatolicki.

Demografia[edytuj]

Zabytki[edytuj]

Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa[3]

  • cerkiew greckokatolicka, obecnie kościół rzymskokatolicki pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela, drewniany, 1863 r., nr rej.: A-135 z 17.03.1969
  • dzwonnica, drewniana, 1904 r,, nr rej.: jw.
  • cmentarz, nr rej.: jw.
  • zagroda jednobudynkowa nr 26, drewniana, k. XIX, nr rej.: A-902 z 29.04.1975 (przeniesiona do Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku)
  • zagroda jednobudynkowa nr 47, drewniana, k. XIX, nr rej.: A-901 z 29.04.1975 (przeniesiona do Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku)

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Aleksander Jabłonowski, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 7. Ziemie ruskie. Ruś Czerwona. Cz. 1, Warszawa 1901, s. 25.
  2. Dz.U. z 1951 r. Nr 65, poz. 448
  3. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie. 30 września 2017; 2 miesiące temu. [dostęp 2016-03-01]. s. 1.

Bibliografia[edytuj]

  • Mapa WIG Ustrzyki Dolne Pas 51 Słup 35 Warszawa 1938.
  • Księga adresowa Polski (wraz z W.M. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa Towarzystwo Reklamy Międzynarodowej Warszawa 1928 s. 1537.

Linki zewnętrzne[edytuj]