Mickey Rourke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mickey Rourke
Ilustracja
Mickey Rourke na Tribeca Film Festival (2009)
Imię i nazwisko

Philip Andre Rourke Jr.

Data i miejsce urodzenia

16 września 1952
Schenectady

Zawód

aktor, scenarzysta, bokser

Współmałżonek

Debra Feuer
(1981–1989; rozwód)
Carré Otis
(1992–1998; rozwód)

Lata aktywności

od 1979

Mickey Rourke, właśc. Philip Andre Rourke Jr.[1][2] (ur. 16 września 1952 w Schenectady) – amerykański aktor i scenarzysta, także bokser.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Schenectady w stanie Nowy Jork w konserwatywnej rodzinie rzymskokatolickiej o korzeniach irlandzko-francuskich i niemieckich[3][4] jako jedno z trojga dzieci Ann Rourke i dozorcy Philipa Andre Rourke’a Sr., który amatorsko trenował kulturystykę[5]. Miał starszą siostrę Patty i brata Joeya (ur. 26 czerwca 1954, zm. 6 października 2004 na raka płuca)[6]. Kiedy miał sześć lat, jego ojciec opuścił rodzinę. Miał siedem lat, gdy jego matka wyprowadziła się wraz z trójką dzieci z domu i wyjechała do Liberty City, dzielnicy w północno-zachodnim Miami na Florydzie. W 1963 wyszła ponownie za mąż za Gene’a Addisa, policjanta i ojca pięciu synów z poprzedniego małżeństwa, z którym później się rozwiodła.

Boks amatorski[edytuj | edytuj kod]

Mickey uczył się samoobrony w Boys Club of Miami, należał do klubu bokserskiego Gritty. W wieku dwunastu lat wygrał swój pierwszy pojedynek bokserski w wadze do 118 funtów. W latach 1968–1971 jako bokser amator stoczył cztery zwycięskie walki, w 1971 zdobył Złote Rękawice na Florydzie, jednak doznał dwóch kontuzji i zrezygnował z dalszej kariery na ringu[7].

Początki kariery aktorskiej[edytuj | edytuj kod]

W 1971, jako uczeń w Miami Beach Senior High School w Miami Beach na Florydzie, Rourke grał niewielką rolę aktorską w szkolnym przedstawieniu The Serpent[8]. Do tej samej szkoły uczęszczał także aktor Andy García, występujący wraz z Rourke w drużynie baseballowej pod kierunkiem trenera J. Stanleya „Skipa” Bertmana. Wkrótce po tym, jak tymczasowo zrezygnował z boksu, przyjaciel z Uniwersytetu Miami opowiedział mu o sztuce Jeana Geneta Ścisły nadzór, którą reżyserował i o tym, jak mężczyzna grający rolę Zielonookiego zrezygnował, Rourke wieku 19 lat dostał tę rolę i natychmiast zafascynował się aktorstwem[9]. Pożyczył 400 dol. od swojej siostry, zamieszkał w Greenwich Village, nowojorskiej dzielnicy artystów i pracował gdzie się dało, żeby opłacić kurs aktorski Lee Strasberg Institute[10]. Dorabiał później przy parkowaniu samochodów i kopaniu rowów, po raz pierwszy zetknął się z narkotykami paląc marihuanę. Dzień przed egzaminem do Actors Studio trenerka aktorstwa Sandra Seacat zmotywowała Rourke’a do odnalezienia ojca, z którym był w separacji przez ponad dwadzieścia lat[11]. Rok potem ojciec zapił się na śmierć. Podczas swojego występu w talk-show Za drzwiami Actors Studio, gospodarz James Lipton ujawnił, że Rourke został wybrany do Actors Studio w swoim pierwszym przesłuchaniu, które według Elii Kazana było „najlepszym przesłuchaniem od trzydziestu lat”.

W 1978 przeniósł się do Los Angeles i zadebiutował na dużym ekranie jako szeregowiec Reese w komedii wojennej Stevena Spielberga 1941 (1979)[12] u boku Dana Aykroyda i Johna Belushiego. Potem wystąpił w teledramacie ABC Miasto w strachu (City in Fear, 1980) w roli maniakalnego zabójcy, z udziałem Perry’ego Kinga, westernie Michaela Cimino Brama nieba (Heaven's Gate, 1980) z Jeffem Bridgesem, Johnem Hurtem, Krisem Kristoffersonem, Christopherem Walkenem, Isabelle Huppert i Terrym O’Quinnem, dramacie telewizyjnym CBS Gwałt i małżeństwo: Sprawa Rideout (Rape And Marriage – The Rideout Case, 1980) z Lindą Hamilton, jako mąż oskarżony o zabójstwo żony oraz dreszczowcu Żar ciała (Body Heat, 1980)[13], jako młody piromaniak u boku Kathleen Turner i Williama Hurta. Rola Boogiego w tragikomedii Barry’ego Levinsona Diner (1982) przyniosła mu nagrodę krytyków w Chicago i National Society of Film Critics[14].

Mickey Rourke

Niedługo potem znalazł się na planie dramatu Francisa Forda Coppoli Rumble Fish (1983), wraz z innymi, wówczas jeszcze nieznanymi aktorami – Nicolasem Cage’em, Mattem Dillonem, Laurence’em Fishburne’em i Diane Lane, gdzie zagrał rolę outsidera, którego idealizują podrostki z prowincjonalnego miasteczka. Swój występ w portrecie włosko-amerykańskiej mafii Papież Greenwich Village (The Pope of Greenwich Village, 1984), u boku Erica Robertsa i Daryl Hannah, zadedykował zmarłemu aktorowi Jamesowi Haydenowi (1953-1983)[15]. Wystąpił potem w ambitnym dramacie Nicolasa Roega Eureka (1984) z Gene’em Hackmanem, Rutgerem Hauerem i Theresą Russell, co nie wzbogaciło jednak jego wizerunku. Stworzył fascynujący portret ostatniego sprawiedliwego w świecie moralnego upadku, przedwcześnie posiwiałego, brutalnego i egoistycznego policjanta wywodzącego się z polskiej emigracji, samotnie walczącego w Chińskiej Dzielnicy z wszechpotężną mafią, w dramacie kryminalnym Michaela Cimino Rok smoka (Year of the Dragon, 1985). Rozgłos przyniosła mu rola eleganckiego i nowoczesnego biznesmena szukającego na próżno sensu życia w perwersji wyzbytej miłości, w kontrowersyjnym melodramacie Adriana Lyne 9 1/2 tygodnia (Nine 1/2 Weeks, 1986) z Kim Basinger o niszczącym związku erotycznym dwojga ludzi. W mrocznym thrillerze Alana Parkera Harry Angel (1987) zagrał prywatnego detektywa podejmującego się odnalezienia muzyka jazzowego, uprowadzonego z kliniki psychiatrycznej. Za kreację alkoholika-pisarza zakochanego w pijaczce (Faye Dunaway) w dramacie Ćma barowa (Barfly, 1987) był nominowany do nagrody Independent Spirit Awards.

Był na okładkach magazynów takich jak „Vanity Fair”, „Ekran”, „Esquire”, „Film”, „GQ”, „Interview” i „Entertainment Weekly[16].

W 1988 zadebiutował jako scenarzysta melodramatu sportowego Swój chłopak (Homeboy, 1988), gdzie także zagrał główną rolę starzejącego się boksera Johnny’ego Walkera uzależnionego od alkoholu. Rok później wywołał kontrowersje w Irlandii, gdy ujawniono, że część swoich wpływów za odtwarzaną rolę Franciszka z Asyżu w filmie Franciszek (Francesco, 1989) przekazał na finansową pomoc dla IRA; dwóch członków Parlamentu Brytyjskiego domagało się zakazu wprowadzania jego filmów w Anglii. Za postać bezwzględnego kryminalisty w dramacie kryminalnym Michaela Cimino Godziny rozpaczy (Desperate Hours, 1990) i rolę enigmatycznego milionera w melodramacie Dzika Orchidea (Wild Orchid, 1990) otrzymał nominację do Złotej Maliny dla najgorszego aktora[14].

Zawodowa kariera bokserska[edytuj | edytuj kod]

W 1991 Rourke zdecydował, że musi wrócić do boksu. Debiutancką walkę stoczył w War Memorial Auditorium w Fort Lauderdale na Florydzie, gdzie przeciwnikiem był Steve Powell. Walka zakończyła się jednogłośnym zwycięstwem Rourke (punktacja 38–37, 38–37, 39–37), po walce Mickey stwierdził: „Nie widzę dla siebie przyszłości w zawodowym boksie, ale robię to, bo dobrze się bawię”. W latach 1991–1994 stoczył 8 walk na zawodowym ringu, z sześcioma zwycięstwami (cztery przez nokaut) i dwoma remisami. Walczył na arenie międzynarodowej w krajach, w tym w Hiszpanii, Japonii i Niemczech[17]. Podczas swojej kariery bokserskiej Rourke doznał wielu kontuzji, w tym złamanego nosa, palców u nóg i żeber, rozszczepionego języka i ściśniętej kości policzkowej. Cierpiał również na utratę pamięci krótkotrwałej. Ostatnią walkę Rourke stoczył 8 września 1994, przeciwnikiem był Sean Gibbons, walka zakończyła się remisem. Ogólny bilans walk na zawodowym ringu: 8 stoczonych walk, 2 remisy, 6 zwycięstw (5 KOs)[18].

Lista walk

6 zwycięstw (4 nokauty, 2 przez decyzję) – 0 porażek, 2 remisy[17]

Wynik Przeciwnik Runda / Czas Miejsce Data
Remis Stany Zjednoczone Sean Gibbons 4 Davie (Floryda) 1994-09-08
Wygrana Stany Zjednoczone Thomas McCay 3 (4) Hamburg 1993-11-20
Wygrana Stany Zjednoczone Bubba Stotts 3 (4) Joplin (Missouri) 1993-07-24
Wygrana Stany Zjednoczone Tom Bentley 1 (4) Kansas City (Missouri) 1993-03-30
Wygrana Kanada Terry Jesmer 4 Oviedo 1992-12-12
Remis Stany Zjednoczone Francisco Harris 4 Miami Beach 1992-04-25
Wygrana Stany Zjednoczone Darrell Miller 1 (4), 2:14 Tokio 1991-06-23
Wygrana Stany Zjednoczone Steve Powell 4 Fort Lauderdale 1991-05-23

Powrót do aktorstwa[edytuj | edytuj kod]

Mickey Rourke na Festiwalu Filmowym w Toronto, 2008

Kandydował do roli agenta FBI Jacka Crawforda w Milczeniu owiec (1991) i boksera Butcha Coolidge’a w Pulp Fiction (1994). Nakręcił rolę w Cienkiej czerwonej linii (1998), która ostatecznie została wycięta; podziękowano mu w napisach końcowych. W połowie lat 90. w jego karierze nastąpił kryzys – po kłótniach z reżyserami, aktorami i menedżerami nie otrzymywał większych ról i z wielkiej willi przeniósł się do małego mieszkanka. W przetrwaniu pomogli mu najbliżsi przyjaciele, łożąc na jego utrzymanie. Po kryzysie, jaki przeszedł, chciał odratować swoją karierę filmową. Pomógł mu w tym Robert Rodriguez, angażując do roli Billy’ego w dreszczowcu Pewnego razu w Meksyku: Desperado 2 (Once Upon a Time in Mexico, 2003), a następnie obsadzając w głównej roli Marva w dramacie kryminalnym Franka Millera/Rodrigueza/Quentina Tarantino Miasto grzechu (Sin City, 2005), za którą otrzymał nagrodę Saturna, nagrodę krytyków w Chicago, nagrodę irlandzkiej publiczności i Online Film Critics Society Award.

Na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2008 film Zapaśnik (The Wrestler, 2008) otrzymał nagrodę dla najlepszego filmu, a grający w nim główną rolę Rourke został powszechnie uznany za najlepszego aktora, mimo iż ze względu na regulamin nie otrzymał oficjalnej nagrody. Na festiwalu doszło do skandalu – przewodniczący jury, Wim Wenders, tuż po wręczeniu nagród skrytykował zasady festiwalu, według których nie można temu samemu filmowi przyznać nagród za najlepszy film i dla najlepszego aktora. W styczniu 2009 Rourke został nominowany do Oscara jako najlepszy aktor pierwszoplanowy za rolę w Zapaśniku. W tym samym miesiącu odebrał Złoty Glob dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym. Quentin Tarantino chciał obsadzić go w Bękartach wojny (2009), ostatecznie zrezygnował z tego pomysłu.

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Spotykał się z Terry Farrell[19]. Był dwukrotnie żonaty. 31 stycznia 1981 ożenił się z aktorką Debrą Feuer[20]. W 1989 doszło do rozwodu. 26 stycznia 1992 poślubił modelkę i aktorkę Carré Otis, rozwiedli się w 1995[21]. W 2009 związał się z o 33 lata młodszą rosyjską modelką Anastassiją Makarenko[22].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

Filmy[edytuj | edytuj kod]

filmy TV[edytuj | edytuj kod]

  • 1980: Miasto w strachu (City in Fear) jako Tony Pate
  • 1980: Sztuka miłości (Act of Love) jako Joseph Cybulkowski
  • 1980: Gwałt i małżeństwo: Sprawa Rideout (Rape And Marriage – The Rideout Case) jako John Rideout
  • 1981: Hardcase jako Perk Dawson
  • 1994: Ostatni żywy bandyta (The Last Outlaw) jako Graff
  • 1998: Lekcja życia (Thicker than blood) jako ojciec Frank Larkin

gry komputerowe[edytuj | edytuj kod]

  • 2005: True Crime: New York City jako Terrence Higgins (dubbing)

scenarzysta[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Rok Nagroda Kategoria Film
2006 Nagroda Saturn Najlepszy aktor drugoplanowy[14] Sin City: Miasto grzechu (2005)
2008 Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Złota Pomarańcza” w Antalyi Nagroda honorowa[14]
2009 Złoty Glob Najlepszy aktor w filmie dramatycznym[23] Zapaśnik (2008)
Nagroda BAFTA Najlepszy aktor pierwszoplanowy[23]
2010 Scream Awards Najlepszy czarny charakter Iron Man 2 (2010)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Personalidade: Mickey Rourke (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-05-09].
  2. Mickey Rourke (ang.). Listal. [dostęp 2017-05-09].
  3. Mickey Rourke Bio (ang.). BuddyTV. [dostęp 2017-05-09].
  4. Mickey Rourke – What Nationality Ancestry Race (ang.). Ethnicity of Celebs. [dostęp 2020-04-10].
  5. Artista: Mickey Rourke (16 de Setembro de 1952) (port.). Filmow. [dostęp 2017-05-09].
  6. Joey A. Rourke (1954-2004) (ang.). Find A Grave Memorial. [dostęp 2017-05-09].
  7. Mickey Rourke (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2017-05-09].
  8. Mickey Rourke Biography (ang.). TheFamousPeople. [dostęp 2022-03-19].
  9. Carole Cadwalladr: 'I've been to hell. I'm not going back there' (ang.). „The Guardian”, 2008-11-28. [dostęp 2022-03-19].
  10. Mickey Rourke (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2017-05-09].
  11. Brian Timoney: Mickey Rourke and his Dad (ang.). Brian Timoney Actors’ Studio, 2019-12-18. [dostęp 2022-03-19].
  12. 1941 (1979) (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2017-05-09].
  13. Bruce Lawton: Mickey Rourke Biography (ang.). AllMovie. [dostęp 2017-05-09].
  14. a b c d Mickey Rourke Awards (ang.). FamousFix.com. [dostęp 2022-05-22].
  15. James Hayden (1953-1983) (ang.). Find A Grave Memorial. [dostęp 2017-05-09].
  16. Mickey Rourke Magazines (ang.). FamousFix. [dostęp 2022-03-19].
  17. a b Mickey Rourke (ang.). BoxRec. [dostęp 2022-05-22].
  18. Interview: Mickey Rourke (ang.). Scotsman.com, 2009-01-09. [dostęp 2022-05-22].
  19. Terry Farrell w bazie Notable Names Database (ang.)
  20. Mickey Rourke Biography (1956-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2017-05-09].
  21. Carré Otis w bazie Notable Names Database (ang.)
  22. Helen Zhao, Alexa Rae Johnson: Mickey Rourke breaks down crying while out in LA with girlfriend Anastassija Makarenko (ang.). „Daily Mail”, 2015-02-16. [dostęp 2022-03-19].
  23. a b Mickey Rourke Awards (ang.). AllMovie. [dostęp 2022-03-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]