Miecz karoliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miecz karoliński

Miecz karolińskizachodnioeuropejski miecz charakterystyczny dla epoki Merowingów i Karolingów, występujący w okresie od VIII do XI wieku. Całkowita długość mieczy karolińskich wynosiła ok. 1 m. Miecze charakteryzowały się rękojeścią o dwudzielnej głowicy złożonej z poziomej krótkiej i grubej sztabki (na sztabce część umieszczana w postaci stożka lub trzech wachlarzowato ułożonych guzów) zbliżonej kształtem do jelca. Posiadały krótki i masywny trzon oraz jelec w kształcie krótkiej i grubej sztabki. Taka forma rękojeści przekształciła się z czasem, tworząc wiele wariantów typowych (np. trójdzielne krótkie jelce). Głownie mieczy karolińskich z wyodrębnionymi zbroczami nieznacznie przewężały się ku szczytowi[1].

Miecz wikiński[edytuj]

Współcześnie stosowane (za niemiecką literaturą przedmiotu) określenie mieczy w typie karolińskim, pochodzących ze znalezisk z terenu Skandynawii[2]. Głownie tych mieczy są prawie jednakowe, o długości około 1 metra. Pochodzą przeważnie z Nadrenii, o czym zaświadczają napisy i znaki producentów. Głownie były eksportowane szeroko na ziemie słowiańskie i do Skandynawii, gdzie były oprawiane według miejscowego gustu. Jelce przeważnie w formie sztabki. Głowice w formie krążków, zwieńczonych półkul, trój- i pięciodzielnych grzybków, stożków itp. Również w wielu krajach działały rodzime ośrodki miecznicze.

Pierwszym autorem klasyfikacji mieczy tego okresu był archeolog norweski Jan Petersen (De norske vikigesverd. Oslo 1919), który oparł swą klasyfikację przede wszystkim na różnicach w kształcie głowic, na podstawie mieczy głównie ze Skandynawii. R.E. Wheeler (London and Yikings, London 1927) uprościł stary system i zredukował do dziewięciu typów I-X, oznaczając je jako wikińskie.

Przypisy

  1. Włodzimierz Kwaśniewicz Encyklopedia dawnej broni i uzbrojenia ochronnego, wyd. 2017, s. 289-290
  2. Włodzimierz Kwaśniewicz Encyklopedia dawnej broni i uzbrojenia ochronnego, wyd. 2017, s. 292-293