Miecznictwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
 Ten artykuł dotyczy miecznictwa, specjalności płatnerza zwanego miecznikiem. Zobacz też: inne znaczenia słowa "miecznik".
Miecznik - XVI w.

Miecznictwo – wytwarzanie broni białej siecznej, takiej jak: miecze, szpady, rapiery i puginały, a także oprawy tej broni. Przy wytwarzaniu broni ozdobnej lub paradnej miecznicy często współpracowali ze złotnikami. Wytwarzali i naprawiali też broń drzewcową. W Polsce od XIV wieku miecznicy byli zrzeszeni w cechach, do których należeli również pancernicy, czyli wytwórcy zbroi i kolczug. Cech mieczników jest wymieniany jako jeden z ponad sześćdziesięciu cechów obecnych w Poznaniu w XVI wieku.[1] W miarę wychodzenia z użycia mieczy, w XVI wieku przeistaczali się w szabelników i tworzyli samodzielne cechy. Od wieku XVIII wyodrębnili się szpadnicy. W końcu XVIII wieku produkcja warsztatów broni białej została wyparta przez manufaktury. W połowie wieku XIX miecznicy zostali przyłączeni do cechu rusznikarzy, szlifierzy i wytwórców narzędzi stalowych.

Przypisy

  1. Księga Pamiątkowa Miasta Poznania - Przegląd dziejów miasta Poznania, Nakładem Magistratu Stołecznego Miasta Poznania, Poznań, 1929, s. 56.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1969.