Mieczysław Bekker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Bekker
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1905
Strzyżów
Data i miejsce śmierci 8 stycznia 1989
Santa Barbara
Zawód inżynier

Mieczysław Jerzy Bekker (ur. 25 maja 1905 w Strzyżowie, zm. 8 stycznia 1989 w Santa Barbara) − polski inżynier i naukowiec.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Strzyżowie na Lubelszczyźnie. W 1908 roku rodzina Bekkerów przeniosła sie w okolice Konina, leżącego wówczas tuż przy zachodniej granicy zaboru rosyjskiego. Ojciec był specjalista pracującym w cukiernictwie. Pracował w podkonińskich cukrowniach: do 1913 roku w Zbiersku, a następnie w Gosławicach[1]. Lata szkolne są związane z Koninem; jego rodzina mieszkała przy cukrowni „Gosławice” (obecnie część Konina). W Koninie ukończył humanistyczne Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Koninie, zakończone maturą w 1924 roku[1] (obecnie I Liceum Ogólnokształcące). W latach 1929-1931 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Saperów w Modlinie. Przeniesiony do rezerwy w stopniu podporucznika [1].

Absolwent wydziału mechanicznego Politechniki Warszawskiej, pracownik Instytutu Badań Inżynierii, prowadził badania i zajmował się próbami laboratoryjnymi, i terenowymi nowych pojazdów przeznaczonych na potrzeby Wojska Polskiego. Pracował w Wojskowym Instytucie Badań Inżynierii (WIBI) w Warszawie[1]. W roku 1934 po reorganizacji instytutu otrzymał dwuletni przydział do Dowództwa Broni Pancernej[1]. W latach 1936-39 był równolegle wykładowcą w Studium Wojskowym Politechniki Warszawskiej, na którym stworzył Laboratorium Pojazdów Specjalnych oraz od 1937 roku, wykładał części maszyn, w Szkole Inżynierii Wojskowej w Warszawie. W okresie tym opracował i wykładał podstawy teorii współpracy koła lub gąsienicy z mało zwięzłym podłożem, która po 30 latach została określona nową dziedziną mechaniki o nazwie terramechanika. Do 1939 roku współpracował z Ministerstwem Spraw Wojskowych[1].

Na krótko przed wybuchem wojny został zmobilizowany. W 1939 roku uczestniczył w kampanii wrześniowej, a następnie wraz z cofającymi się wojskami przekroczył granicę z Rumunią. Sześć miesięcy spędził w Giurgiu nad Dunajem[1], skąd przedostał się do Francji, gdzie został zatrudniony jako uznany specjalista w Wydziale Czołgów w Ministerstwie Uzbrojenia w Paryżu. Po klęsce Francji w czerwcu 1940 roku przedostał się do strefy nieokupowanej – na południe, do Marsylii, gdzie przebywał przez dwa lata. Później przeniósł się do Kanady (1942), gdzie pracował w Biurze Badań Broni Pancernej, podlegającym kanadyjskiemu Ministerstwu Zaopatrzenia[1]. W 1943 roku za zgodą polskich władz emigracyjnych wstąpił do armii kanadyjskiej. Siły zbrojne Kanady opuścił w 1956 roku w stopniu podpułkownika[1]. W 1956 roku wyjechał do USA, tu pracował w Wojskowym Laboratorium Pojazdów Terenowych i prowadził wykłady na politechnice, wkrótce został profesorem University of Michigan w Ann Arbor, następnie przyjął propozycję objęcia stanowiska dyrektora Instytutu Badań koncernu samochodowego General Motors w Santa Barbara.

Po ogłoszeniu przez NASA w 1961 roku konkursu na pojazd zdolny do poruszania się po Księżycu MOLAB w ramach programu Apollo Space Program. Zespół konstruktorów pod kierownictwem Mieczysława Bekkera rozpoczął prace objęte tym programem mając za konkurenta innego polskiego konstruktora w firmie Grummann gdzie działał Stanisław Rogalski [2] Efektem tych prac było skonstruowanie pojazdu księżycowego LRV, a wykonanego przez koncern General Motors w kooperacji z zakładami Boeing. Profesor Bekker był autorem całości rozwiązań technicznych, które zapewniały poruszanie się LRV po gruncie księżycowym.

Po przejściu na emeryturę na początku lat siedemdziesiątych zamieszkał wraz z żoną Jadwiga w swojej willi w Santa Barbara. Prowadził bardzo aktywny tryb życia. Pracował w komitecie Rady Naukowej przy Prezydencie Stanów Zjednoczonych. Współpracował z instytucjami wojskowymi USA i Kanady jako doradca i rzeczoznawca. Pisał wspomnienia i malował akwarele[1].

Prof. Bekker pozostawił po sobie liczne prace naukowe. Był autorem trzech fundamentalnych prac w dziedzinie teorii pojazdów terenowych: „Theory of land locomotion” (1956), „Off-the-road locomotion” (1960) i „Introduction to terrain vehicle” (1969), w których przedstawił nowoczesną teorię ruchu pojazdów terenowych. Prace zostały wydane przez wydawnictwo University of Michigan Press[1].

Osiągnięcia Mieczysława Bekkera przez światową społeczność naukową wyraziło się w licznych nagrodach i wyróżnieniach. W listopadzie 1962 roku Politechnika w Monachium przyznała mu doktorat honoris causa. Drugi doktorat h.c. otrzymał na Uniwersytecie Carleton w Ottawie. W roku 1988 stan zdrowia gwałtownie się pogorszył (miał wszyty rozrusznik serca), uniemożliwiając mu przybycie na kolejną promocję doktoratu h.c. - tym razem do Bolonii we Włoszech.

Mieczysław Bekker zmarł w Santa Barbara w Kalifornii 8 stycznia 1989 roku w wieku 84. lat[1].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Jacek Nowicki: Roverem po Księżycu. Polak z General Motors w NASA. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1991, s. 6-10. ISBN 83-02-04794-5.
  2. Krzysztof Lewandowski. Pojazdy załogowe do badan Księżyca i Marsa. „Astronautyka”. 3, s. 25-27, 2001. ISSN 0004-623X (pol.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]