Mieczysław Biernacki (matematyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy matematyka. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Mieczysław Biernacki
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1891
Lublin
Data i miejsce śmierci 21 listopada 1959
Lublin
profesor nauk matematycznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1928
Profesura 1937
Polska Akademia Umiejętności
Status członek krajowy czynny
Uczelnia Uniwersytet Wileński
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
UMCS
Odznaczenia
Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Mieczysław Kwiryn Biernacki (ur. 30 marca 1891 w Lublinie, zm. 21 listopada 1959 tamże) – polski matematyk i chemik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził w rodzinie lekarza Mieczysława Józefa Biernackiego (1862–1948) i Zofii z Weysflogów. Ukończył w Lublinie w 1909 szkołę średnią i do 1911 studiował matematyką na Uniwersytecie Jagiellońskim, a później na paryskiej Sorbonie[1]. W latach 1914–1920 brał udział w wojnie: najpierw w armii francuskiej, a następnie z wojskami gen. Józefa Hallera[2]. W czasie walk ranny i zatruty gazem[1].

Po wojnie powrócił do Polski. W 1923 ukończył studia matematyczne w Paryżu, gdzie w maju 1928 uzyskał stopień doktora[1]. Był uczniem Pawła Montela. Na uniwersytecie w Wilnie był przez rok starszym asystentem. Od listopada 1929 pracował w Poznaniu jako profesor nadzwyczajny matematyki i kierował aż do wybuchu wojny II Katedrą Matematyki. W 1937 został profesorem zwyczajnym[1]. Przebywał podczas okupacji w Lublinie i udzielał tam lekcji matematyki, a po wyzwoleniu pozostał w mieście na stałe. Uczestniczył w tworzeniu UMCS w Lublinie, w którym w grudniu 1944 objął kierownictwo Katedry Matematyki[1]. Od 1946 był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, a od 1949 pracownikiem Instytutu Matematyki PAU[1]. Należał także m.in. do Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1937–1938 i 1948–1951 wiceprezes). Zmarł w Lublinie 21 listopada 1959 i tam został pochowany[1].

W swych pracach zajmował się analizą matematyczną i geometrią. Opublikował 87 prac naukowych, w tym 2–tomowy podręcznik geometrii różniczkowej[1].

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej (1936), Złotym Krzyżem Zasługi (1950)[3], Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954)[4] i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

W 1947 otrzymał Nagrodę im. Stefana Banacha.[potrzebny przypis]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Gąsiorowski, Topolski 1981 ↓, s. 56.
  2. Wielka Encyklopedia PWN, Warszawa 2001, t. 4, s. 53, ​ISBN 83-01-13357-0​ t. 1-30, ​ISBN 83-01-13443-7​ t. 5
  3. M.P. z 1950 r. nr 85, poz. 1021
  4. M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1588
  5. Roman Duda: Matematycy XIX i XX wieku związani z Polską. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2012, s. 77. ISBN 978-83-229-3316-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 56-57. ISBN 83-01-02722-3.
  • Roman Duda: Matematycy XIX i XX wieku związani z Polską. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2012, s. 76-78. ISBN 978-83-229-3316-9.